«Ψυχορραγεί» το Δαφνί»

του Μίλτου Σακελλάρη

 

«Ψυχορραγεί» το Δαφνί»

Το οριστικό κλείσιμο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «Δαφνί» έχει οριστεί για τον Ιούλιο του 2015, στο όνομα της…ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, μαζί με το Δρομοκαΐτειο και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

Ο λόγος είναι απλός. Η Ελλάδα έχει υπογράψει σύμφωνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που τονίζει ότι στο πλαίσιο της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης πρέπει να κλείσουν τα νοσοκομεία και οι κλινικές τους να μεταφερθούν στα γενικά νοσοκομεία, να συρρικνωθούν οι δομές τους και να απολυθούν εργαζόμενοι.

Το τελευταίο διάστημα γίνονται διαμαρτυρίες εργαζομένων κατά της «μεταρρύθμισης». Το topontiki.gr επικοινώνησε με τον αντιπρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων στο Δαφνί, Ιωάννη Γκότση, ο οποίος μας εξήγησε τι θα πει…μεταρρύθμιση.

«Υλοποιώντας το σύμφωνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το τέλος του 2015, στα πλαίσια της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, θα πρέπει να κλείσουν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία Αττικής, Θεσσαλονίκης και Δαφνίου και οι κλινικές τους να μεταφερθούν στα γενικά νοσοκομεία. Και βεβαίως καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό. Τα ερωτήματά μας είναι πως θα μεταφερθούν οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι Αυτή τη στιγμή διαμαρτυρόμαστε ενάντια στο κλείσιμο του νοσοκομείου. Που θα πάνε όλοι αυτοί οι ασθενείς; Σε ποια γενικά νοσοκομεία θα πάνε οι ασθενείς;», αναρωτιέται ο κ. Γκότσης.

Αυτή τη στιγμή στο Δαφνί νοσηλεύονται 1200 ασθενείς, 600 μέσα στο Δαφνί και οι εναπομείναντες σε εξωνοσοκομειακές δομές. Οι ασθενείς αναμένεται να μεταφερθούν στα γενικά νοσοκομεία, όπου θα παρέχονται οι υπηρεσίες, οι οποίες όπως μας λέει ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου των εργαζομένων, «δεν γίνεται να δοθούν στα γενικά νοσοκομεία, για λόγους υποστελέχωσης. Με περικοπές των δαπανών τους και με μία εντελώς διαφορετική κουλτούρα του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Και ουσιαστικά θεωρούμε ότι αυτό δεν εντάσσεται στα πλαίσια της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης αλλά μνημονιακών κλεισιμάτων των νοσοκομείων. Το βίαιο κλείσιμο δεν είναι μεταρρύθμιση έτσι όπως θέλουν να το ονομάζουν».

Από την πλευρά του ο διευθυντής του 9ου ψυχιατρικού τμήματος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και Διευθυντής στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας στους Αγίου Αναργύρους,  Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου, μιλώντας στο topontiki.gr δηλώνει ότι υπάρχουν δύο θέματα που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής: «πρώτον τι θα γίνει με το προσωπικό και δεύτερον ποια θα είναι τύχη των ασθενών. Και δεν είναι μόνο το Δαφνί, είναι και τα άλλα νοσοκομεία. Τι θα γίνει στα νοσοκομεία που έχουν το ελάχιστο προσωπικό αυτή τη στιγμή. Οι ψυχίατροι ήταν βολεμένοι τόσα χρόνια και δεν πάλεψαν για μία σωστή μεταρρύθμιση». Και συνεχίζει: «Στο Δαφνί θα θέλαμε πολύ περισσότερο προσωπικό για να λειτουργήσουμε. Κινούμαστε κάτω από το όριο ασφαλείας. Το σύστημα λειτουργίας είναι απαρχαιωμένο. Οι ασθενείς μας είναι κλειδωμένοι και καθηλωμένοι. Καταλαβαίνετε ότι αυτό δεν είναι ανθρωπιστικό».

Αξίζει να σημειωθεί πως κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορες καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται ορισμένοι ψυχικά ασθενείς, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία, το 55% των εισαγωγών είναι ακούσιες και πραγματοποιούνται με την επέμβαση της αστυνομίας. Το πώς η συγκεκριμένη ψυχιατρική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης θα λύσει τα προβλήματα των ασθενών και θα τους παρέχεται καλύτερη αντιμετώπιση στα νοσοκομεία και όχι στις εξειδικευμένος μονάδες, με λιγότερο προσωπικό, είναι απορίας άξιο.

«Ψυχιατρική μεταρρύθμιση θα γινόταν όταν υπήρχε εξανθρωπισμός των δομών των εξειδικευμένων νοσοκομείων και στελέχωση με περισσότερο προσωπικό. Φανταστείτε τι έχει να γίνει στα κανονικά νοσοκομεία», προσθέτει ο κ. Μεγαλοοικονόμου.

αναδημοσίευση από  http://www.topontiki.gr

Κάλεσμα του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας - Πειραιά για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Π. Φύσσα

1 χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή… Καμία ανοχή στους νεοναζί - Καμία ανακωχή με τους μηχανισμούς που τους στηρίζουν

·           Πέμπτη 18 Σεπτέμβρη 2014 – 6μ.μ Κερατσίνι (Π.Τσαλδάρη)  μεγάλη Αντιφασιστική Πορεία

·       Προσυγκέντρωση Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά στις 5 μ.μ. – Παναγή Τσαλδάρη & Λ.Σαλαμίνος(προέκταση της Πέτρου Ράλλη) 

·          Κυριακή 21 Σεπτέμβρη στις 6 μ.μ αντιφασιστική συνέλευση, εκδηλώσεις και συναυλία του αντιφασιστικού συντονισμού συλλογικοτήτων με τους The Boogie Traps, Εncardia,Φωτεινή Βελεσιώτου, Φοίβο Δεληβοριά, Νατάσσα Μποφίλιου. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο πάρκο Σελεπίτσαρι (Κερατσίνι) και η συναυλία στο 3^οΛύκειο, δίπλα στο πάρκο με ελεύθερη είσοδο.

·          Σάββατο 8 Νοέμβρη, το πρώτο Πανευρωπαϊκό ραντεβού αντιφασιστικής δράσης. Με μεγάλη συναυλία το Σάββατο 8 Νοέμβρη με τους Justin Sullivan και Dean White από τουςNew Model Army – Baildsa κ.α. και αντιφασιστικές διαδηλώσεις σε γειτονιές και πόλεις της χώρας, τις προηγούμενες μέρες.

Ένας χρόνος έχει περάσει από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή. Η δικαστική οδός της «τιμωρίας» που έταξαν οι «αντιφασίστες» Σαμαράς – Βενιζέλος αποδεικνύεται ολοένα και πιο ανεπαρκής μέθοδος για την αντιμετώπιση του φασισμού. Αποθρασυμένα από τον θεσμικό ρατσισμό που αφήνει ελεύθερους τους μπράβους που πυροβολούσαν μετανάστες εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, βάζει στο αρχείο την υπόθεση της δολοφονίας στο Φαρμακονήσι και βαφτίζει «αντιρατσιστικά» νομοσχέδια  ποινικοποίησης της «αιρετικής» άποψης, τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, ξαναβγαίνουν παγανιά και στέλνουν στο νοσοκομείο μετανάστες και ομοφυλόφιλους σε πολλές γειτονιές, ενώ αφήνουν την υπογραφή τους ακόμα και σε επιθέσεις σε χώρους αλληλεγγύης όπως το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών στον Πειραιά. Την ίδια ώρα, αποφυλακίζονται οι μαχαιροβγάλτες Σκορδέλη – Ματθαιόπουλος, ενώ οι προτεινόμενες αλλαγές στον ποινικό κώδικα βγάζουν λάδι τη Χρυσή Αυγή. Είναι φανερό πως η μόνη αποτελεσματική αντιμετώπιση των φασιστών είναι η συντονισμένη δράση ενός μαζικού και μαχητικού αντιφασιστικού κινήματος σε κάθε πόλη και γειτονιά, σε κάθε εργασιακό χώρο, σχολείο και σχολή που θα απονομιμοποιεί τους νεοναζί, θα ξεσκεπάσει τους συμμάχους τους, θα διαλύσει τους μηχανισμούς που τους στηρίζουν. Και δεν πρόκειται μόνο για ελληνική υπόθεση…

Τα πρόσφατα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έδειξαν πολύ καθαρά το είδος και το μέγεθος της απειλής. Η ιστορία το έχει δείξει πολύ καθαρά και όχι μόνο μία φορά. Τα φασιστικά και ναζιστικά κινήματα ξεκινούν από ολιγομελείς ομάδες, που φορούν το προσωπείο του αντισυστημικού και επιλέγουν ένα εύκολο, «ξένο» ή «διαφορετικό» εχθρό, για να μαζικοποιηθούν και όταν έρθουν στην εξουσία βασικό τους μέλημα είναι το τσάκισμα του κινήματος (εργατικού, λαϊκού) και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου που τους χρηματοδοτούσε και τους στήριζε ασύστολα και απροκάλυπτα. Στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού, του τεράστιου πολιτικού κενού, η επίκληση της ιστορικής μνήμης δεν αρκεί. Χρειάζονται σύγχρονες απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα των κοινωνιών συνδεδεμένες με το όραμα της κοινωνικής ανατροπής και ενός κόσμου χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό δεν μπορούν και δεν θέλουν να το κάνουν κυβερνήσεις υποταγμένες στις οικονομικές ολιγαρχίες των τραπεζιτών και των πολυεθνικών. Ούτε βέβαια οι δικαστές και τα ΜΜΕ που αυτοί διορίζουν και πληρώνουν. Είναι καθήκον του κινήματος σε πανευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα να τσακίσει τα σχέδια του συστήματος και της ακροδεξιάς.

 

Έχουμε ακόμα το χρόνο και την πλειοψηφία με το μέρος μας. Γιατί το ότι οι ακροδεξιοί και οι νεοναζί αυξάνονται είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι οι αντιφασίστες παραμένουν η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Τα ακροδεξιά και ναζιστικά κόμματα είναι ακόμα μειοψηφίες και ποσοστά χωρίς αντίστοιχη οργανωτική ανάπτυξη ή δυνατότητα άμεσης μετατροπής σε μαζικά κινήματα. Αυτή η κατάσταση δεν θα διαρκέσει για πάντα. Στην πραγματικότητα δίνουμε έναν αγώνα δρόμου με δύο επιλογές: είτε την παραπέρα ανάπτυξη των νεοναζί  και το τσάκισμα του κινήματος είτε το τσάκισμα τους από το κίνημα ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ανατροπή του συστήματος και των κυβερνήσεων που το υπηρετούν. Εμείς επιλέγουμε και προτείνουμε τον δεύτερο δρόμο. Μέσα από ένα ενωτικό, μαζικό, διεθνιστικό και μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα που να συσπειρώνει όλους και όλες όσους αντιστέκονται με συνέπεια στο σύστημα, τις πολιτικές του και το μακρύ του χέρι το φασισμό.

 

Σε αυτόν τον αγώνα σας καλούμε.

 

Θέλουμε να δείξουμε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και  σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης ότι το αντιφασιστικό κίνημα είναι η μεγάλη πλειοψηφία. Ότι δεν θα χαρίσουμε τις ελευθερίες και τις κατακτήσεις δεκαετιών στους εχθρούς της ελευθερίας και σε όσους μισούν την διαφορετικότητα των ανθρώπων. Απευθύνουμε ένα πλατύ ενωτικό κάλεσμα σε όλες τις συλλογικότητες του κινήματος και σε ανένταχτους-ες για συμμετοχή σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Ειδικά στον αγώνα κατά του φασισμού δεν χωρούν μικροκομματικές λογικές ή διασπαστικές πρακτικές.

Η δολοφονία του Παύλου είναι μια ξεκάθαρη προειδοποίηση για το που οδηγεί η έλλειψη ενός αντιφασιστικού κινήματος κεντρικά και σε κάθε γειτονιά που να μπορεί να υπερασπίζει τον εαυτό του από τις επιθέσεις των Ναζί.

Ο Αντιφασιστικός Συντονισμός επιτροπών-πρωτοβουλιών-συλλογικοτήτων Αθήνας-Πειραιά κλείνοντας ένα χρόνο ζωής και συσπειρώνοντας 31 συλλογικότητες από ένα πολύ ευρύ πολιτικό και ιδεολογικό φάσμα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα των δυνατοτήτων του κινήματος και της ενωτικής δράσης.

 

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ επιτροπών-πρωτοβουλιών-συλλογικοτήτων Αθήνας-Πειραιά

 

http://antifacoordination.com/

email: antifasistikos.syntonismos@gmail.com

Τηλ. Επικοινωνίας: 6976436302 – 210 3813928 – 210 3306286

 

 

 

 

 

 

ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΠΟΝΤΑΡΕΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ

Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες της Κριστίν Μπαρνέτ

από τον Jean-Claude Maleval

Στη δεκαετία του ’60, ένα ζευγάρι από το Λονδίνο, ο Jack και η Ivy Hodges, από αγάπη για την κόρη τους, την Anne, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τον αυτισμό της με αυστηρότητα, χωρίς να διστάζουν να τη χαστουκίζουν, ή να της δίνουν και καμιά στον πισινό. Είχαν, όπως γράφουν το 1973, «επινοήσει τις στοιχειώδεις αρχές μιας μεθόδου της οποίας η αποτελεσματικότητα είναι τώρα αναγνωρισμένη για την αντιμετώπιση αυτιστικών παιδιών και η οποία συνίσταται στην εναλλαγή μεταξύ τιμωρίας και ανταμοιβής» (1). Η εμπειρική τους ανακάλυψη της μεθόδου ΑΒΑ έγινε την ίδια περίοδο με την επιτυχία της «πολιορκίας» του αυτισμού που εφάρμοσε η Clara Park στην κόρη της Elly, ο απολογισμός της οποίας είχε δημοσιευτεί λίγα χρόνια πριν στις Ηνωμένες Πολιτείες (2). Και στις δυο περιπτώσεις, η βελτίωση των δυο παιδιών υπήρξε αξιοσημείωτη, ωστόσο παρέμεινε περιορισμένη. Σοβαρές σχολικές δυσκολίες εξακολουθούσαν να υπάρχουν για την Elly στα 12 της χρόνια, ενώ μια εργασία δακτυλογράφου φαίνεται να είναι εφικτή για την Anne στα 21 της χρόνια, η οποία ζει ακόμη με τους γονείς της. Όμως η απήχηση των δύο αυτών περιπτώσεων συνέβαλε σημαντικά στην προώθηση εκπαιδευτικών μεθόδων για την αντιμετώπιση του αυτισμού στις αγγλοσαξονικές χώρες.  

Μισό αιώνα αργότερα, στην Ιντιάνα, μια μητέρα τόλμησε να αντιπαρατεθεί σε αυτές τις μεθόδους, με μια κλινική επιτυχία που ξεπέρασε τις προσδοκίες της. Το βιβλίο της και η εξέλιξη του γιου της γνωρίζουν στις μέρες μας μια πρωτόγνωρη απήχηση στα ΜΜΕ. Σε ηλικία 3 ετών, ο Τζέικ, ο γιος της, κλεισμένος σε ένα μυστικό και σιωπηλό κόσμο, διαγνώστηκε αυτιστικός. Χρησιμοποιούσε ως αυτιστικό αντικείμενο κάρτες του αλφαβήτου με έντονα χρώματα, που αγαπούσε όσο τίποτα άλλο στο κόσμο. Έπρεπε να του τις τραβήξουν από τα χέρια για να φορέσει τη μπλούζα του· τις κρατούσε μαζί του ακόμη και στο κρεβάτι του. Ωστόσο, η μητέρα του δεν προσπαθούσε να του τις πάρει, ακόμη κι όταν πήγαινε στο σχολείο. Έλπιζε ότι θα μάθαινε το αλφάβητο με αυτές. Όμως οι ειδικοί της αντιμετώπισης του αυτισμού υποστηρίζουν ότι τέτοια αυτιστικά αντικείμενα δεν χρησιμεύουν παρά μόνο στη αυτoδιέγερση του παιδιού και αποτελούν εμπόδιο στη μάθηση. Κατά τη διάρκεια μιας μηνιαίας συνάντησης, η διορισμένη από τις αρχές ειδική παιδαγωγός, υπεύθυνη του προγράμματος ανάπτυξης των δεξιοτήτων των αυτιστικών στη καθημερινότητά τους, προσπάθησε επιδέξια να γνωστοποιήσει στη Κριστίν Μπαρνέτ, όχι μόνο την ένστασή της ως προς την ανεκτική της στάση, αλλά κυρίως και τη ματαιότητα των προσπαθειών της να μάθει στο γιο της τα γράμματα του αλφαβήτου. «Αυτό που προσπαθούσε να με κάνει να καταλάβω, υποστηρίζει, είναι πως δε θα χρειαζόταν να νοιαστούμε ποτέ για το αλφάβητο επειδή πίστευαν ότι ποτέ δε θα διάβαζε» (3). Λίγο αργότερα, η ειδική παιδαγωγός της ζήτησε, ευγενικά αλλά αποφασιστικά, «να πάψει να στέλνει τον Τζέικ στο σχολείο με τις κάρτες του αλφαβήτου του» (4). Καλά ενημερωμένη σχετικά με τις αξίες των εκπαιδευτικών μεθόδων που καταλαμβάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες όλο το πεδίο των ΜΜΕ και που παρουσιάζονται ως οι μόνες επιστημονικά έγκυρες – αν και αποτυγχάνουν σε ποσοστό υψηλότερο του 50% σύμφωνα με τις ευνοϊκότερες στατιστικές – , η Κριστίν Μπαρνέτ χρειάστηκε να επιδείξει ασυνήθιστο κουράγιο και αποφασιστικότητα για να αποφασίσει να πράξει αντίθετα με τη γνώμη των ειδικών του αυτισμού. «Για ένα γονιό, γράφει, είναι τρομακτικό να πηγαίνει κόντρα στις συμβουλές των ειδικών, αλλά μέσα μου ήξερα πως αν ο Τζέικ παρέμενε στην ειδική αγωγή, θα τον έχανα [..]. Έτσι, πήρα την πιο τρομακτική απόφαση που’χω πάρει ποτέ. Για να το κάνω, χρειάστηκε να πάω κόντρα στους ειδικούς, ακόμα και στον άντρα μου. Εκείνη την ημέρα, αποφάσισα να ενθαρρύνω το πάθος του Τζέικ. Μπορεί πράγματι να προσπαθούσε να μάθει να διαβάζει μ’εκείνες τις αγαπημένες του κάρτες με το αλφάβητο, μπορεί και όχι. Όπως κι αν είχε το πράγμα, αντί να του τις πάρω, θα φρόντιζα να έχει όσες ήθελε.»(5)

Ανακάλυψε λοιπόν εμπειρικά την κύρια αρχή της ψυχαναλυτικής προσέγγισης των αυτιστικών: να βασιζόμαστε στις επινοήσεις τους. Την ακολούθησε αποφασιστικά για πολλά χρόνια με λαμπρή επιτυχία. Ο γιος της έμαθε να διαβάζει μόνος του και η πρόοδος του ήταν θεαματική. Η Κριστίν Μπαρνέτ βασίστηκε στην αυθόρμητη λειτουργία του αυτιστικού, αυτή ακριβώς που αποθαρρύνουν οι ειδικοί των εκπαιδευτικών μεθόδων: σεβάστηκε την ανάγκη τού γιου της να βρίσκει καταφύγιο σε ένα σάκο και να στριμώχνεται σε αυτόν· δεν εμπόδισε το πάθος του για τις μάλλινες κλωστές διαφόρων χρωμάτων με τις οποίες έφτιαχνε μοτίβα που κατέκλυζαν την οικογενειακή κουζίνα. Παρατήρησε ότι η συγκέντρωση του Τζέικ βελτιωνόταν και ότι δεχόταν καλύτερα τις ασκήσεις όταν σεβόταν την αυθόρμητη λειτουργία του. Ανακάλυψε ότι η γνωσιακή  λειτουργία του αυτιστικού δεν είναι ανεξάρτητη από την συναισθηματική του ζωή, έτσι ώστε μετριάζοντας το άγχος, βελτιώνεται η μάθηση. Διαπίστωσε ότι η προσέγγισή της «μόνο καθιερωμένη πρακτική δεν ήταν. Οι περισσότεροι παιδαγωγοί, αναφέρει, έβγαζαν από το τραπέζι ένα αγαπημένο παιχνίδι ή παζλ, ώστε το παιδί να μπορέσει να συγκεντρωθεί στους δικούς τους θεραπευτικούς στόχους και κάποιοι έφταναν στο σημείο να τα κρύβουν». Ωστόσο είχε παρευρεθεί σε αμέτρητες συνεδρίες κατά τις οποίες το παιδί της ήταν πολύ αφηρημένο εξαιτίας της στέρησης ενός από τα αγαπημένα του αυτιστικά αντικείμενα ώστε να μπορέσει να κάνει την παραμικρή πρόοδο (6). Υιοθέτησε μια άλλη στάση: να μη συγκεντρώνεται στις αδυναμίες του, όπως κάνουν οι τεχνικές μάθησης, αλλά να εκμεταλλεύεται το πάθος του. 

O Τζέικ είναι σαφώς ένας αυτιστικός που αποτελεί εξαίρεση: σε ηλικία 10 ετών πέτυχε το αποτέλεσμα των 170 μονάδων στην κλίμακα του Weschler. Πάνω από 125 έχουμε να κάνουμε με «χαρισματικό παιδί». Οι εκπληκτικές του ικανότητες απομνημόνευσης, συγκρίσιμες με αυτές του Cherechevski (7), του υπερμνήμονα του Luria, καθώς και η δίψα του για μάθηση και οι ικανότητές του στα μαθηματικά, του επέτρεψαν να γίνει ο πιο νέος ερευνητής στην αστροφυσική στον κόσμο. Ωστόσο, τα ταλέντα του θα μπορούσαν να έχουν χαθεί σε μια δομή για απροσάρμοστα παιδιά, αν η μητέρα του δεν είχε στοιχηματίσει σε αυτά. 

Αναμφίβολα, δεν θα έχανε κανείς την ευκαιρία να αντιτείνει ότι η μέθοδος που χρησιμοποίησε η Κριστίν Μπαρνέτ δεν ισχύει παρά μόνο στην περίπτωση ενός χαρισματικού αυτιστικού. Ωστόσο, ορισμένοι ειδικοί θεωρούσαν ότι το παιδί της δεν θα μάθαινε ποτέ να διαβάζει: η εξέλιξη του αυτιστικού δεν είναι ούτε προβλέψιμη, ούτε ανεξάρτητη από το περιβάλλον του. «Δημιουργεί αμηχανία η διαπίστωση, σημειώνει η Temple Grandin, ότι είναι σχεδόν αδύνατο να προβλεφθεί εάν ένας μικρός αυτιστικός θα είναι υψηλής λειτουργικότητας ή όχι. Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων στην ηλικία των 2 ή 3 ετών συνήθως δεν έχει σχέση με την πρόγνωση» (8). Η ίδια, απομονωνόταν στην παιδική της ηλικία, δεν μπορούσε να μιλήσει, φαινόταν κάποιες φορές κουφή, αρνιόταν τη σωματική επαφή, παρουσίαζε επεισόδια βίαιων εκρήξεων, ζωγράφιζε στους τοίχους, έπαιζε με τα κόπρανά της, κλπ. (9) Είναι αποδεδειγμένο ότι ορισμένα παιδιά που παρουσιάζουν μια βαριά μορφή αυτισμού έγιναν αυτιστικοί υψηλής λειτουργικότητας. Αντίθετα μπορούμε κάλλιστα να υποθέσουμε ότι οι ικανότητες ορισμένων κατεστάλησαν από τη θέληση για κανονιστική εκπαίδευση.

Επιπλέον, η Κριστίν Μπαρνέτ εφάρμοσε με επιτυχία την παιγνιώδη της μέθοδο στο παιδικό της σταθμό «Little Light» με το να δέχεται και άλλα παιδιά, αυτιστικά και μη αυτιστικά, που έδειχναν να τους ενδιαφέρει κάτι ιδιαίτερα. Η μόνη της απαίτηση ήταν, σε κάθε συνάντηση, να παραμένει ο ένας από τους γονείς μαζί με το παιδί και να δουλεύει μαζί του. Ισχυρίζεται ότι «το να δείχνεις σ’ένα παιδί ότι παίρνεις στα σοβαρά το πάθος του και θέλεις να το μοιραστείς μαζί του είναι ο πιο ισχυρός καταλυτής στον κόσμο» (10). Αντίθετα, οι μέθοδοι εκμάθησης θεωρούν τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα εμπόδιο στις γνωσιακές κατακτήσεις, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να τα αγνοούν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων τα εντάσσουν σε ένα πρόγραμμα ανταμοιβών - τιμωριών. Ωστόσο οι αυτιστικοί υψηλής λειτουργικότητας θεωρούν ομόφωνα ότι πρέπει να καλλιεργηθούν και όχι να καταπολεμηθούν. «Πιστεύω, γράφει ο Josef Schovanec, ότι τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα δεν είναι εχθροί, κάθε άλλο, και ότι μια απαγόρευση, μια άμεση εναντίωση δεν είναι μια καλή λύση [...]. Δεν πρόκειται μονάχα για ιδιοτροπίες εντελώς αυθαίρετες. Συμβάλλουν στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, σε αυτό που είμαστε ως ανθρώπινα όντα. Μέτα από κάποια χρόνια, μπορούν να καταλήξουν σε ένα επάγγελμα. Αν ένας νέος με αυτισμό είναι παθιασμένος με την πληροφορική, θα μπορούσε ίσως να γίνει προγραμματιστής» (11). Μια άλλη αυτιστική επιμένει: αν ένα ενδιαφέρον εξυπηρετεί έναν εύλογο στόχο, για παράδειγμα τον έλεγχο μιας φοβίας ή την καλύτερη αποδοχή της διαφορετικότητας μας, «θα πρέπει να το ανεχτούμε, ακόμα κι αν είναι αλλόκοτο ή αντίθετο στην καλαισθησία» (12). Ξέρουμε πως ο Joey, το παιδί - μηχανή του Bettelheim, έγινε ηλεκτρολόγος όταν ενηλικιώθηκε, αυτός ο οποίος, στην παιδική του ηλικία, είχε κατασκευάσει μια ηλεκτρική μηχανή από χαρτόνι. Το πάθος τής T. Grandin για τη μηχανή που σφίγγει (squeeze machine) την οδήγησε να γίνει ειδική στα περιφράγματα για βοοειδή. Όπως και ο J. Schovanec, η Temple Grandin διαπιστώνει: « οι ενήλικες με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας που μπορούν να ζήσουν αυτόνομα και να κρατήσουν μια σταθερή δουλειά, έχουν συνήθως μια δουλειά στον ίδιο τομέα με τις εμμονές που παρουσίαζαν στη παιδική τους ηλικία. [...] Τα αυτιστικά παιδιά που βρήκαν μια διέξοδο, το κατάφεραν επειδή βασίστηκαν στις εμμονές της παιδικής τους ηλικίας τις οποίες και κατεύθυναν προς εποικοδομητικούς στόχους. Τις σημαντικότερες επιτυχίες τις συναντάμε σε όσους είχαν έναν αφοσιωμένο φίλο που τους βοήθησε να κατευθύνουν τις εμμονές τους» (13).

Από τις πρώτες παρατηρήσεις για τον αυτισμό, αυτό το φαινόμενο είχε τραβήξει την προσοχή του Hans Asperger: «στους αυτιστικούς, έγραφε το 1944, έχουμε διαπιστώσει, πολύ περισσότερο απ’ ότι στους φυσιολογικούς ανθρώπους, μια προδιάθεση προς ένα επάγγελμα, από την πιο τρυφερή τους ηλικία: αυτό το επάγγελμα αναδύεται από την ιδιοσυγκρασία τους σαν να ήταν πεπρωμένο». Δίνει ένα παράδειγμα που μας δείχνει ότι η εξέλιξη του Τζέικ Μπαρνέτ δεν είναι η μοναδική. Πρόκειται για ένα αγόρι, που παρακολουθήθηκε επί 30 χρόνια, το οποίο παρουσίαζε μια έντονα αυτιστική συμπεριφορά και που, από πολύ νωρίς, ήθελε να κάνει μαθηματικά, «σε πλήρη αντίθεση με τη θέληση των παιδαγωγών του». «Λίγο μετά την αρχή των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο, διαπίστωσε ένα λάθος υπολογισμού του Newton: είχε επιλέξει τη θεωρητική αστρονομία. Ο καθηγητής του τον συμβούλεψε να χρησιμοποιήσει αυτή την ανακάλυψη ως θέμα της διατριβής του. Εξαρχής ήξερε ότι θα κάνει μια πανεπιστημιακή καριέρα. Σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε βοηθός σε ένα πανεπιστημιακό ινστιτούτο αστρονομίας και έλαβε την «επάρκεια» [τίτλος του καθηγητή πανεπιστημίου]» (14). Άλλοι αυτιστικοί τους οποίους παρακολουθούσε ο H. Asperger έγιναν ειδικοί στην εραλδική, τεχνικοί, χημικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και μουσικοί. Επισημαίνει ότι η περιοριστική επιλογή που κάνουν στα ενδιαφέροντά τους αποτελεί πλεονέκτημα σε σχέση με αυτούς που διαθέτουν περισσότερες δυνατότητες αλλά δεν επιλέγουν να εξειδικευτούν. 

Όλες οι ιδιαίτερες πορείες αυτιστικών που κατάφεραν να βγουν από την απόσυρσή τους με στήριγμα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το οποίο δεν εμποδιζόταν από τον περίγυρό τους, υστερούν λόγω της μη-επιστημονικότητας των εγχειρημάτων τους. Δεν προνόησαν να ομαδοποιηθούν και να συγκριθούν με μια ομάδα ελέγχου. Ο αριθμός των μαρτυριών τους ωστόσο αυξάνεται (Barnett, Grandin, Tammet, Trehin, Paravicini, Ouellette, Schovanec, κλπ.) Πότε επιτέλους θα αποτελέσει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για τις κρατικές αρχές της υγείας; Πότε οι μαρτυρίες τους θα καθιερώσουν την ευστοχία των προσεγγίσεων του αυτισμού που λαμβάνουν υπόψη τους τον τρόπο απόλαυσης του υποκειμένου ;  

----------

1 Copeland J., Pour l’amour d’Anne [1973], Fleurus, Paris, 1974, σ. 38.

2 Park C.C., Histoire d’Elly. Le siège [1967], Calmann-Lιvy. Paris, 1972.

3 Μπαρνέτ Κ., Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες. Η αληθινή ιστορία του Τζέικομπ Μπαρνέτ, Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα, 2013, σ.15.

4 Μπαρνέτ Κ., ό.π., σ. 97

5 Μπαρνέτ Κ., ό.π.,  σ.16-17

6 Μπαρνέτ Κ., ό.π., σ.115.

7 Luria A., « Une prodigieuse mémoire » [1968], L’homme dont le monde volait en éclat, Seuil, Paris, 1995, σ. 235.

8 Grandin T., Ma vie d’autiste, O. Jacob, Paris, 1994, σ. 36.

9 Grandin T., Ma vie d’autiste, O. Jacob, Paris, 1994, σ. 36

10 Μπαρνέτ Κ., ό.π.,, σ. 129

11 Schovanec J., Je suis à l’Est !, Plon, Paris, 2012, σ. 129.

12 Myers J. M., από τον Attwood T, Le syndrome d’Asperger, De Boeck, Bruxelles, 2009, σ. 218.

13 Grandin T. Ma vie d’autiste, ό.σ. 166 & 192.

14 Asperger H., Les psychopathes autistiques pendant l’enfance [1944], Institut Synthelabo, Le Plessis Robinson, 1998, σ. 142

Μετάφραση : Δανάη Τόγια

Επιμέλεια : Επαμεινώνδας Θεοδωρίδης

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στα γαλλικά στο τεύχος 372 της ψηφιακής εφημερίδας Lacan Quotidien στις 29 Ιανουαρίου 2014 με τίτλο « Une mère décide de parier sur les inventions de son enfant autiste. L’Étincelle de Kristine Barnett »

«Το 2015 θα γίνει το ολοκαύτωμα για τους ψυχικά ασθενείς»

Στο χείλος του γκρεμού η ψυχική υγεία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους εργαζόμενους των ψυχιατρικών νοσοκομείων

Προς κατάρρευση οδεύει η ψυχική υγεία όπως επισήμαναν στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου εκπρόσωποι των Σωματείων Εργαζομένων των Ψυχιατρικών Νοσοκομείων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πέτρας Ολύμπου και Κέρκυρας, μετά από σύσκεψη με θέμα «Ψυχιατρική μεταρρύθμιση ή απορρύθμιση;».
Το κλείσιμο των ψυχιατρείων αποτελεί μια δημοσιονομική προσαρμογή με βάση τις επιταγές της τρόικας σημείωσε ο εκπρόσωπος του Σωματείου Εργαζομένων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης (ΨΝΘ), Θανάσης Βαξεβάνης, ο οποίος ανέφερε ότι σήμερα τα μεγαλύτερα προβλήματα του ΨΝΘ είναι η υποχρηματοδότηση και η έλλειψη προσωπικού.
Ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών, Νίκος Παναγούλης, από την πλευρά του ανέφερε ότι στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί, το οποίο είναι το μεγαλύτερων το Βαλκανίων, τα τελευταία χρόνια σχεδόν τριπλασιάστηκε ο αριθμός των αστέγων που εισήχθησαν.
«Σήμερα στην Αθήνα υπάρχουν 20.000 άστεγοι το 70-80% των οποίων αντιμετωπίζει ψυχικά προβλήματα. Το 2015 θα γίνει το ολοκαύτωμα για τους ψυχικά ασθενείς. Οι 2800 εργαζόμενοι στα τρία εναπομείναντα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία της χώρας υπερασπίζονται ό,τι έχει απομείνει στο χώρο της ψυχικής υγείας», πρόσθεσε ο κ Παναγούλης.
Αναφερόμενος στην τύχη των ασθενών του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου το οποίο έκλεισε το 2004, ο εκπρόσωπος των εργαζομένων του Στέργιος Καστόρης, είπε ότι οι μισοί από τους ασθενείς που ήταν από την περιοχή μπήκανε σε ξενώνες και οικοτροφεία της Κατερίνης, ενώ οι άλλοι μισοί πήγαν στον τόπο καταγωγής τους όπου επειδή δεν υπήρχαν δομές αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα.
«Στην Κατερίνη έχουμε 17 δομές και ο όγκος ασθενών που δεχόμαστε είναι μεγάλος ενώ δεν υπάρχει προσωπικό και υποχρηματοδοτούμαστε. Θα οδηγηθούν οι ψυχικά ασθενείς κάτω από τις γέφυρες και σε πάρκα», πρόσθεσε.

 http://www.newsbeast.gr

Η Δημόσια Υγεία δώρο στους ιδιώτες!

 

 από http://www.xekinima.org

Δεν υπάρχουν όρια στο μέχρι που μπορούν να φτάσουν αυτοί που κυβερνούν! Έχουν ξεπεράσει ακόμα και τη Θάτσερ στο μίσος τους ενάντια στους εργαζόμενους και την κοινωνία, για να υπηρετήσουν πιστά τα αφεντικά τους, το μεγάλο κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο. Το να παραχωρήσουν ολόκληρο το ΕΣΥ σε μια ιδιωτική επιχείρηση είναι κάτι που μόνο σε νοσηρές φαντασίες θα μπορούσε να υπάρχει!

Δεν είναι απλά ότι βάζουν ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα να λειτουργήσουν τα δημόσια νοσοκομεία του ΕΣΥ! Δεν είναι απλά ότι αυτοί που διορίζονται για να διαχειριστούν τις δαπάνες των νοσοκομείων είναι άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την Υγεία! Αυτά γίνονται έτσι κι αλλιώς ήδη!

Αυτό που κάνουν με το σχέδιο νόμου που κατέθεσε ο νέος υπουργός Υγείας στη Βουλή μέσα στον Αύγουστο είναι ότι δημιουργούν μια ιδιωτική εταιρία με το όνομα ΕΣΑΝ, η οποία αναλαμβάνει τη διαχείριση λίγο – πολύ όλου του συστήματος της Δημόσιας Υγείας, που σημαίνει:

• διαχειρίζεται όλα του ποσά του Δημοσίου (και τα ΕΣΠΑ) που αφορούν τα νοσοκομεία
• θεσμοθετεί περαιτέρω την ισότιμη συμμετοχή ιδιωτών παρόχων υγείας στην κατανομή των δημόσιων πόρων και θέτει εμμέσως πλην σαφώς την αύξηση των δημόσιων πόρων προς τους ιδιώτες παρόχους υγείας.
• παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των χρημάτων του ΕΟΠΥΥ και των υπόλοιπων ασφαλιστικών ταμείων
• αξιολογεί τα νοσοκομεία με βάση κριτήρια «παραγωγικότητας» και «αποδοτικότητας», δηλαδή κερδοφορίας
• θα καθορίζει στην ουσία αν ένα νοσοκομείο πρέπει να ενισχυθεί και να επεκταθεί ή να περιοριστεί και να κλείσει
• οδηγεί σε αύξηση των προσλήψεων με μπλοκάκι, σε ατομικές συμβάσεις, σε διαφορετικές αμοιβές των εργαζομένων ανά νοσοκομείο και συνολική κατάλυση των σημερινών εργασιακών σχέσεων.
• έχει πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία κάθε ασθενή  

Κι όλα αυτά για 50 χρόνια – για τόσο διάστημα θα παραχωρηθεί η διαχείριση του ΕΣΥ από το ΕΣΑΝ με βάση το νομοσχέδιο του υπ. Υγείας.

Η εταιρεία που θα διαχειρίζεται την υγεία της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, που δεν έχουν τα λεφτά των πλουσίων, θα είναι κανονική επιχείρηση με τα όλα της. Δηλαδή θα έχει μετοχές, συνολικά 20.000 με αρχική αξία 50 € η κάθε μια. Η εταιρεία αυτή θα έχει έσοδα από τη διαχείριση των κονδυλίων που αφορούν την Υγεία και οι μετοχές της θα είναι μεταβιβάσιμες! Με άλλα λόγια, μέσα από τη διαχείριση του ΕΣΥ η εταιρεία αυτή θα στοχεύει στο να βγάζει κέρδη, ανάλογα με τα κέρδη θα ανεβαίνει ή θα πέφτει η αξία των μετοχών της και αυτές θα πωλούνται και θα αγοράζονται!

Υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία σε ποιων τα χέρια θα καταλήξει η επιχείρηση αυτή;

Θα καταλήξει στα χέρια των μεγάλων επιχειρηματιών στο χώρο της ιδιωτικής Υγείας και των φαρμακευτικών επιχειρήσεων! Όπως στα ΜΜΕ, όπου 3 – 4 οικογένειες «κυβερνούν» ανεξέλεγκτα, όπως στα πετρέλαια, στις τράπεζες, στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, κλπ, μια χούφτα μεγαλοκαρχαριών ελέγχουν τα πάντα, έτσι θα γίνει και στην Υγεία.

Η Υγεία του 99% των Ελλήνων εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων θα αποτελεί αντικείμενο κέρδους για το ιδιωτικό κεφάλαιο!

Αυτή είναι η πολιτική των κυβερνώντων  - αν μπορεί να ονομαστεί «πολιτική», γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ολοκληρωτικός πόλεμος ενάντια στην κοινωνία.

Και μέσα σ' αυτή την κατάσταση έχουμε και τον κύριο Κουβέλη, που μιλά και στο όνομα υποτίθεται της Αριστεράς, ο οποίος δεν είναι σίγουρος αν αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει.

Στο θέμα του προέδρου της Δημοκρατίας, δηλώνει πως αν τον προτείνει η συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για υποψήφιο, τότε θα μετρήσει τις διάφορες παραμέτρους όπως «οι ασκούμενες πολιτικές», οι «ευρύτερες συναινέσεις» κλπ.

Στο θέμα της εκλογής του Προέδρου, στις αρχές του επόμενου χρόνου, θα κριθεί το αν η κυβέρνηση της Τρόικας θα πέσει ή θα παραμείνει για δύο ακόμη χρόνια για να ισοπεδώσει ότι δεν έχει προλάβει ακόμη. Αν η Βουλή δεν δώσει 180 ψήφους υπέρ, τότε αναγκαστικά πάμε σε εκλογές, σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Με την Αριστερά να έχει αποτύχει να ρίξει την κυβέρνηση αυτή, λόγω της άρνησης της να συνεργαστεί και λόγω των λαθεμένων πολιτικών της, οι προεδρικές εκλογές αποτελούν την ελπίδα εκατομμυρίων εργαζομένων για να φύγει αυτή η κυβέρνηση.

Όμως ο κύριος Κουβέλης (που, επαναλαμβάνουμε, παριστάνει και τον αριστερό) δεν απορρίπτει την πιθανότητα να προσφέρει σωσίβιο σ’ αυτούς τους εγκληματίες!!

Δεν θα είναι ο πρώτος που έχει προδώσει τις ιδέες της Αριστεράς, περνώντας στο στρατόπεδο του εχθρού με διάφορες προφάσεις, πάντα «για το καλό του τόπου»!!

Και, είμαστε σίγουροι, πως δεν θα είναι ο τελευταίος!!

Πανελλήνια Συνάντηση: «Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση: Από το αδιανόητο στο αυτονόητο»

  

Πανελλήνια Συνάντηση Δικτύωσης και Συνεργασίας με θέμα: 

«Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση: Από το αδιανόητο στο αυτονόητο»

21 – 23 Νοεμβρίου 2014

Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Πληροφορίες - Πρόγραμμα - Δελτίο Εγγραφής : 

psyreform-meeting2014.blogspot.gr

 

 

 

 

Απολύονται και οι άρρωστοι

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ: ΝΟΜΙΜΗ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΡΩΤΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Απολύονται και οι άρρωστοι

Εφαρμόζοντας την εργατική νομοθεσία, ο Αρειος Πάγος δέχθηκε ότι απαγορεύονται οι απολύσεις μόνον κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, όταν δηλαδή ο εργαζόμενος έχει πάρει άδεια αναψυχής και όχι σε περιπτώσεις άλλων αδειών, όπως είναι οι αναρρωτικές. 

Οι αρεοπαγίτες, ακολουθώντας πιστά το νόμο 539/1945 που προβλέπει ότι «η απαγόρευση καταγγελίας της εργασιακής συμβάσεως αφορά μόνο την καταγγελία κατά τη διάρκεια της αδείας αναψυχής και όχι περιπτώσεις άλλων αδειών, όπως είναι η αναρρωτική», απέρριψαν αγωγή 67χρονου, υπαλλήλου στην «Τραμ» Α.Ε., ο οποίος απολύθηκε κατά τη διάρκεια αναρρωτικής αδείας.

Στο τέλος του 2006, τρία χρόνια μετά την πρόσληψή του ως μηχανολόγου-μηχανικού και ενώ βρισκόταν στις πρώτες ημέρες της αναρρωτικής του αδείας, η εταιρεία κοινοποίησε στον 67χρονο την καταγγελία της σύμβασης εργασίας του και του κατέβαλε τη σχετική αποζημίωση. Ο απολυμένος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας την επαναπρόσληψή του, επικαλούμενος και τον πρόσθετο λόγο ότι του υπολείπονται 100 εργάσιμες ημέρες για να θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα. 

Ομως ο ισχυρισμός του αυτός δεν αποδείχθηκε στο δικαστήριο και έτσι τόσο το Εφετείο όσο και ο Αρειος Πάγος έκριναν ότι η καταγγελία της σύμβασης εργασίας δεν απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής αδείας του μισθωτού και επομένως η απόλυσή του δεν είναι καταχρηστική. 

Ο 67χρονος είχε προσληφθεί με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και μεικτές μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2006 νοσηλεύτηκε για τρεις μέρες σε κρατικό νοσοκομείο λόγω απώλειας συνειδήσεως, αρτηριακής υπέρτασης και απορρύθμισης σακχαρώδους διαβήτη. Στη μηνιαία άδεια που πήρε, η εταιρεία του κοινοποίησε την καταγγελία της σύμβασης εργασίας, η οποία είχε ληφθεί λίγες μέρες πριν από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο. 

Ενώ βρισκόταν στις πρώτες μέρες της αναρρωτικής αδείας του η εταιρεία του κοινοποίησε την καταγγελία της σύμβασης εργασίας και του παρέδωσε δύο τραπεζικές επιταγές με το ποσό της αποζημίωσης. 

Ο 67χρονος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, ισχυριζόμενος, μεταξύ των άλλων, ότι όταν απολύθηκε ήθελε 100 εργάσιμες ημέρες για να θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Γεγονός όμως που δεν είχε γνωστοποιήσει στην εταιρεία του και που δεν μπόρεσε κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαμάχης να αποδείξει, ούτε με τον συνολικό αριθμό των ενσήμων του αλλά ούτε και από τις καταθέσεις των μαρτύρων.

Β. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ από http://www.enet.gr

 

 

Έως και 50% μειώσεις μισθών με τις επιχειρησιακές συμβάσεις

 

Η υπερίσχυση των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων οδήγησαν τους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων σε ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις, όπως παρουσιάζονται στην ετήσια έκθεση της ΓΣΕΕ.

 

Από τα τέλη του 2011 έως τον Ιούνιο του 2014 υπεγράφησαν 1.440 επιχειρησιακές συμβάσεις που προβλέπουν μείωση αποδοχών από 10% έως 50%, αναφέρει το Euro2day.gr επικαλούμενο την έκθεση της ΓΣΕΕ.

Οι επιστήμονες της ΓΣΕΕ επισημαίνουν πως ακόμη και οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν υπογραφεί, μετά τις παρεμβάσεις του 2012 και 2013, εμπεριέχουν σημαντικές μειώσεις μισθών για τους εργαζόμενους. Είναι όμως, σημαντικά μειωμένες σε σχέση με τις ανεξέλεγκτες μειώσεις των επιχειρησιακών ή ακόμη χειρότερα των ατομικών συμβάσεων.

 

Στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις οι μειώσεις μισθών κινήθηκαν στο 15%, στα εργαστήρια Ζαχαρωδών προϊόντων στο 15%, στο Εμπόριο 6,3%, στις τράπεζες 6%, στις εργοληπτικές και κατασκευαστικές τεχνικές επιχειρήσεις 18%, στα κέντρα διασκέδασης 20% - 50%, στο τεχνικό προσωπικό του θεάτρου μείωση 20% στον βασικό μισθό των μηχανικών σκηνής και 10% των βοηθών, στα τεχνικά γραφεία ανελκυστήρων 10%.

 

Σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ οι μειώσεις μισθών μέσω επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων ξεπερνά το 30% των μισθωτών του ιδιωτικό τομέα, ενώ οι μειώσεις μέσω κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας αφορούν στο 1/4 των εργαζομένων.

 

Οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι υπέστησαν μισθολογικές απώλειες που ξεπερνούν σε ετήσια βάση τους τρεις μισθούς ή τους τέσσερις μισθούς για τους νέους κάτω των 25 ετών.

Σύμφωνα με τη μελέτη, κατά την τετραετία 2010-2013, οι κατώτατες συμβατικές κλαδικές πραγματικές αποδοχές υποχωρούν σημαντικά και μειώνονται κατά 18.8% στα ξενοδοχεία, 9.8% στο εμπόριο, 8.2% στις τράπεζες, 6.6% στην τσιμεντοβιομηχανία και 4.5% στη σιδηροβιομηχανία.

 

Συνολικά, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ οι μισθοί μειώθηκαν κατά 30 δισ. ευρώ από τα περίπου 85 δισ. ευρώ το 2009 σε 56 δισ. ευρώ το 2014. Αντίστοιχα, η αγοραστική δύναμη των μέσων αποδοχών ανά μισθωτό κατά την 5ετία 2010-2014 μειώθηκε κατά 23%, με αποτέλεσμα στο τέλος του 2014 να επιστρέψουμε στα επίπεδα του 1995.

 

ΤΠλέον η Ελλάδα έχει πλέον το χαμηλότερο κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, από τις άλλες 14 πιο ανεπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Κύπρο και την Σλοβενία. Είναι η χώρα με το χαμηλότερο μοναδιαίο κόστος εργασίας μετά από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

 

Ανέφικτες οι εξαγγελίες για «χιλιάδες» θέσεις εργασίας 

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης χαρακτηρίζει εφικτό τον στόχο των 770.000 νέων θέσεων εργασίας που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός «μόνο με την προϋπόθεση ότι η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ θα είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα, δηλαδή γύρω στο 8%». Ωστόσο, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ μέχρι το 2020 η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας «θα κινηθεί στο 1%- 1,5% με αποτέλεσμα τη διατήρηση της ανεργίας μεταξύ 20%- 22%». Τα παραπάνω στοιχεία, θα παρουσιάσει στο πλαίσιο της ΔΕΘ, το ΙΝΕ, την Πέμπτη, στη Θεσσαλονίκη.

 

Σύμφωνα με την έκθεση, αναφέρει ο κ. Ρομπόλης, θεωρούμε ότι «το 27% της ανεργίας που έχουμε σήμερα -με τη συνέχιση αυτών των πολιτικών λιτότητας, περιορισμού των εισοδημάτων και της υπερφορολόγησης- το 2020 θα κινηθεί ανάμεσα στο 22%- 23% γεγονός το οποίο θα διατηρήσει το επίπεδο της ανεργίας υψηλό, δηλαδή για πάνω από 1.000.000 άτομα».

 

Υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ της πραγματικής και της στατιστικής ανεργίας, καθώς στην πρώτη «οι αριθμοί είναι τελείως διαφορετικοί» και εξηγεί ότι μιλάμε πάντα για τη στατιστική ανεργία με τα επίσημα στοιχεία, για να έχουμε μια βάση δεδομένων αρκετά επιστημονική και τεχνικά έγκυρη».

 

Σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εάν το ΙΝΕ διαπιστώνει κάποια μεταστροφή της ασκηθείσας πολιτικής αντιμετώπισης της ανεργίας (ευέλικτες μορφές εργασίας), ο κ. Ρομπόλης αναφέρει ότι σε μια άλλη ενότητα της έκθεσης, αποδεικνύεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο ότι η ευελιξία και η μείωση των μισθών δεν απέδωσαν. Επομένως, τονίζει, «η εναλλακτική λύση, είναι η διακοπή της λιτότητας και η έναρξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την αύξηση των μισθών προκειμένου να ενεργοποιηθεί η ζήτηση στη χώρα μας». Παράλληλα, προσθέτει, πρέπει να διοχετευθεί ρευστότητα, ιδιαίτερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες πλέον πρέπει να στοχεύσουν στην αξιοποίηση και της εξωτερικής αγοράς. Γιατί σε μια διεθνοποιημένη οικονομία δεν επιτρέπεται οι επιχειρήσεις να εξαντλούνται μόνο στην αξιοποίηση της εσωτερικής αγοράς. Κατ' αυτό τον τρόπο, συνεχίζει, όπως «προκύπτει και από τους υπολογισμούς μας, μπορούμε να έχουμε μια πιο γρήγορη και πιο σίγουρη απορρόφηση της ανεργίας μέχρι το 2020».

 

Η ύφεση, αναφέρει, είναι το βασικό πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί για τα ίδια τα άτομα για την κοινωνία, από άποψη κοινωνικής συνοχής αλλά και για τη χρηματοδότηση της οικονομίας και κυρίως για τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων.

 

Όσον αφορά στα ασφαλιστικά ταμεία, σύμφωνα με την έκθεση, θεωρείται κρίσιμο έτος το 2016, και για την ενίσχυσή τους απαιτούνται 950 εκατ. ευρώ.

 

Βεβαίως, σημειώνει, το 2017 θα απαιτηθούν περισσότερα, το 2018 ακόμη περισσότερα, όπως και τα επόμενα έτη. Δυστυχώς η αντίληψη ότι η αύξηση των ορίων ηλικίας στην περιοχή των συντάξεων θα εξασφάλιζε πόρους για τη χρηματοδότηση του συστήματος, πάλι δεν έδωσε αποτέλεσμα γιατί όσοι πόροι εξασφαλίστηκαν, απορροφήθηκαν από το υψηλό επίπεδο ανεργίας, την ανασφάλιστη εργασία και τους χαμηλούς μισθούς.

 

«Ανάμεσα σε δύο μελέτες μας το 2010 κι το 2013 βλέπουμε ότι το έτος κρίσης στην πρώτη ήταν το 2014 και στη δεύτερη το έτος κρίσης είναι το 2016. Επομένως», καταλήγει, «όλη αυτή η περιοριστική πολιτική που ασκήθηκε στην κοινωνική ασφάλιση στην ουσία μετατόπισε το έτος κρίσης μόνο κατά δύο χρόνια».

 

(με πληροφορίες από Euro2day.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

 πηγή http://www.thepressproject.gr