7.16.2014

Καθηλωμένοι σε πρακτικές Μεσαίωνα

psixiatreia-asthenis 
 
Στη λογική τού «τρελοί για δέσιμο» λειτουργούν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας. Το μέτρο του κλινοστατισμού από έσχατη λύση τείνει να μετατραπεί σε καθιερωμένη πρακτική, λόγω των συνθηκών (υπο)λειτουργίας των δημόσιων ψυχιατρείων. Εν τω μεταξύ, η λίστα των ψυχικά πασχόντων-θυμάτων μεγαλώνει επικίνδυνα.
    
Της Ιωάννας Σωτήρχου 

Μπορεί σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται παρατεταμένα να ακούγεται ως πλεονασμός η «απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση». Προτού γίνει καθεστώς για σχεδόν όλους μας, η χώρα μας είχε δώσει τα διαπιστευτήριά της σε τέτοιου είδους πρακτικές, και μάλιστα σε βάρος των πιο ευάλωτων –δείγμα πολιτισμού κι αυτό…- των ψυχικά ασθενών. Αυτό φανερώνουν οι εδώ και δεκαετίες διαπιστώσεις της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης (CPT), αλλά και τα πιο πρόσφατα πορίσματα της Ειδικής Επιτροπής για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Ασθενών.

Η επιστολή-καταγγελία συγγενών ασθενούς που εξευτελίστηκε στο Δαφνί, καθώς -αφού την έδεσαν- δεν την άφησαν να πάει ούτε στην τουαλέτα (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) και «της αφαίρεσαν τα εσώρουχα και την άφησαν έτσι σε κοινή θέα μέχρι το πρωί που την έλυσαν», τον περασμένο μήνα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κι ας διατάχτηκε ΕΔΕ από τον αρμόδιο υπουργό…

Θα μπορούσε απλώς να ρίξει μια ματιά στα πορίσματα της Επιτροπής, της οποίας εποπτεύει ως υπουργός, που επιβεβαιώνουν ότι οι καθηλώσεις αποτελούν καθημερινότητα στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής. Θα μπορούσε με μια απλή επικοινωνία του με τον διοικητή του να μάθει (όπως μας ανέφερε ο ίδιος σε τηλεφωνική μας επικοινωνία, αλλά χωρίς ποτέ να απαντήσει στα ερωτήματα που του θέσαμε γραπτώς, κατόπιν απαίτησής του μάλιστα) ότι έτσι είναι, επειδή δεν υπάρχει αρκετό νοσηλευτικό προσωπικό. Το παραδέχτηκε έπειτα από σχεδόν μία ώρα συνομιλίας, λέγοντάς μας ότι από την εμπειρία του σε αντίστοιχες δομές στη Βρετανία δεν χρησιμοποιούνται ποτέ οι καθηλώσεις, ακριβώς επειδή υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να στηρίξει μια περισσότερο επιστημονική θεραπευτική διαδικασία.

Στην πράξη ποτέ δεν εφαρμόζεται το «πρωτόκολλο της Επιτροπής» που περιγράφει τον τρόπο εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων κατά την ψυχιατρική νοσηλεία, κι ας διατυπώνονται αντιρρήσεις, επειδή γίνονται αποδεκτά τέτοιου είδους μέτρα, όπως ο κλινοστατισμός, η καθήλωση δηλαδή, έστω και ως έσχατη λύση. Ωστόσο, οι συνθήκες λειτουργίας των δημόσιων ψυχιατρείων τον έχουν αναγάγει σε καθιερωμένη πρακτική.

Με πρόγραμμα…

Συχνές και πρόσφατες είναι οι εκθέσεις της Επιτροπής, με αφορμή καταγγελίες για κατάχρηση αυτού του μέτρου. Διαβάσαμε και μία που αναφερόταν στον θάνατο ενός νοσηλευόμενου πέρσι, ενώ ήταν καθηλωμένος στο ψυχιατρείο Τρίπολης: την τιμητική τους έχουν συγκεκριμένα τμήματα στο Δαφνί, ενώ μάλιστα σε ένα (το 7ο) η Επιτροπή ανακάλυψε και τη διεθνή πρωτοτυπία του δεσίματος, με πρόγραμμα που αφορούσε τους περισσότερους ψυχικά ασθενείς του τμήματος.

Συγκεκριμένα, στις 15/5/2012 -όπως αναφέρεται στην έκθεσή της- η Επιτροπή διαπίστωσε ότι «[...] επέλεξαν τη λύση να καθηλώνονται με ιμάντες επί κλίνης, προληπτικά, οι 10 από τους 17 νοσηλευόμενους κάθε νύχτα από 9 μ.μ. έως 9 π.μ.». «Το μέτρο της προληπτικής νυχτερινής καθήλωσης στο 7ο τμήμα πρέπει να αρθεί άμεσα» ήταν η πρώτη σύσταση της Επιτροπής.

Παρατηρούσε επίσης, αναδεικνύοντας το αδιέξοδο που υπάρχει σε μια ημιτελή ψυχιατρική μεταρρύθμιση: «Οι τρόφιμοι του 7ου Τμήματος θα έπρεπε να βρίσκονται σε οικοτροφεία αυξημένης φροντίδας. Με δεδομένη την αναστολή προσλήψεων στο Δημόσιο, και μέχρις ότου αυτή αρθεί, προτείνεται να απευθυνθεί πρόσκληση από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις ΑΜΚΕ για τη σύσταση δύο οικοτροφείων αυξημένης φροντίδας που θα στεγάσουν και θα περιθάλψουν τα εν λόγω άτομα».

Η Επιτροπή επανήλθε έναν χρόνο αργότερα, με δεύτερη επίσκεψή της στις 17.9.2013, για να διαπιστώσει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει και τα δεσίματα συνεχίζονταν: «Στο Τμήμα δεν υπάρχει ιδιαίτερος θάλαμος περιορισμού. Δύο από τους νοσηλευόμενους ήταν καθηλωμένοι σε κάθισμα στον διάδρομο, ενώ κάθε νύχτα εξακολουθούν να καθηλώνονται, προληπτικά, επί κλίνης εννέα -τουλάχιστον- νοσηλευόμενοι (9 μ.μ. έως 9 π.μ.)» από τους 19 που υπήρχαν εκείνη την περίοδο. Και φυσικά επαναλαμβάνονταν τα όσα περί έλλειψης προσωπικού ιατρικού και νοσηλευτικού είχαν εξ αρχής διαπιστωθεί.

Κατά κόρον

Αποκαλυπτικός ο διάλογος για τη συχνότητα εφαρμογής αυτού του μέτρου από τη συνομιλία της Αιμιλίας Πανάγου (επαγγελματίας ψυχικής υγείας, ειδική επιστήμονας στον Συνήγορο του Πολίτη) με έναν γιατρό, στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της με θέμα τις καθηλώσεις, την οποία ετοιμάζει. Ο γιατρός παραδέχεται ότι αφορά σχεδόν τους μισούς νοσηλευόμενους, ενώ, αν τους διαχωρίσει σε αυτούς που προσέρχονται εκούσια στα ψυχιατρεία και σε αυτούς που μεταφέρονται εκεί κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας (ακούσιους ασθενείς), τότε στους δεύτερους εφαρμόζεται κατά κόρον και αφορά τους 7 στους 10:

- Θεωρείτε ότι πρόκειται για φαινόμενο ασυλικής προστασίας που συμβαίνει εξαιτίας μιας ασυλικής ψυχιατρικής κουλτούρας ή εξαιτίας της αδυναμίας, της αποδιοργάνωσης του συστήματος ψυχιατρικής φροντίδας;

Οι περισσότερες μελέτες που έχουν γίνει έχουν δείξει ότι τα περιοριστικά μέτρα δεν σχετίζονται τόσο με την ψυχοπαθολογία και την ένταση της ψυχοπαθολογίας των ασθενών, όσο σχετίζονται με άλλου τύπου θέματα, όπως: οι κλινικές που έχουν πολύ κόσμο (ασθενείς) ή οι κλινικές που έχουν λίγο προσωπικό, ή παράγοντες όπως: ποια είναι η γενικότερη πολιτική του Νοσοκομείου, δηλαδή είναι θέματα που δεν άπτονται της παθολογίας του ασθενή, τόσο πολύ όσο είναι γενικότερα -συστημικά, όπως λέτε- θέματα και σαφώς το πιστεύω αυτό… Εγώ θεωρώ ότι κάθε φορά που εφαρμόζουμε ένα περιοριστικό μέτρο αποτυγχάνουμε»…

……………………………………………………………………..

5+1 αναπάντητα ερωτήματα της «Εφ.Συν.»

Στις αρχές Ιουλίου είχαμε απευθύνει στον διοικητή του ΨΝΑ, κ. Παύλο Θεοδωράκη, τα ακόλουθα ερωτήματα, στα οποία -παρά την αρχική θετική του ανταπόκριση και την επικοινωνία που ακολούθησε- τελικά δεν μας απάντησε.

1. Διαπιστώνετε κι εσείς στο νοσοκομείο που διοικείτε να γίνεται υπερβολική χρήση των καθηλώσεων;

2. Αν ναι, σε ποιους λόγους κατά τη γνώμη σας οφείλεται αυτό και τι προτίθεστε να κάνετε για να περιορίσετε αυτήν την πρακτική;

3. Εντάσσεται αυτή η πρακτική στην υποστελέχωση των υπηρεσιών του νοσοκομείου, εν όψει και των διακηρύξεων περί κλεισίματός του;

4. Τι θα απογίνει με τους χρόνιους ασθενείς, υπάρχουν οι κοινοτικές δομές που θα μπορούσαν να τους φιλοξενήσουν;

5. Ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με την πρόσφατη καταγγελία που είδε το φως της δημοσιότητας;

6. Εχουν ληφθεί μέτρα σχετικά με τις εκθέσεις της Ειδικής Επιτροπής για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Ασθενών, οι οποίες διαπίστωσαν επανειλημμένως γενικευμένη χρήση του κλινοστατισμού;

……………………………………………………………..

«Ολοκαύτωμα» των ψυχικά ασθενών

Σε ένα υπό κατάρρευση σύστημα, καμιά φορά η μεταχείριση αυτών των ευάλωτων ανθρώπων μπορεί να είναι… μοιραία, συνώνυμη της εξόντωσης. Το πλέον τραγικό είναι ότι -σε ορισμένα περιστατικά καθηλώσεων- οι πάσχοντες κυριολεκτικά κάηκαν ζωντανοί κι ανήμποροι να κάνουν κάτι, καθότι δεμένοι. Ιδού λοιπόν το «ολοκαύτωμα» των ψυχικά ασθενών:

*2002: Ψυχιατρείο Χανίων, 34χρονος ασθενής κάηκε δεμένος στην απομόνωση. Αργότερα δύο νοσηλευτές καταδικάστηκαν σε δύο χρόνια φυλάκιση.

*2004: Ιδιωτική ψυχιατρική κλινική «Αγιος Γεώργιος» (Θεσ/νίκης): Ασθενής κάηκε καθηλωμένος: «Οι κραυγές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο», τόνισαν οι μάρτυρες…

*2006: Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης: ασθενής πέθανε (κάηκε) καθηλωμένος.

*2007: Αστυνομικό τμήμα Καλλιθέας, ψυχικά ασθενής κακοποιήθηκε και βρέθηκε σε κώμα…

*2012: 33χρονος στο Αίγιο απεβίωσε κατά τη διαδικασία εκτέλεσης εισαγγελικής παραγγελίας ακούσιας ψυχιατρικής εξέτασης από αστυνομικούς, που προσπαθούσαν να τον πιάσουν, για να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο.

*2013: Ψυχιατρείο Τρίπολης: 34χρονος ασθενής κάηκε καθηλωμένος (σ.σ. Η Τρίπολη τύποις έχει καταργηθεί ως Ψυχιατρείο και υπάρχει, νομικά, ως «τομέας» του γενικού νοσοκομείου. Στην πράξη λειτουργεί, σε πλήρη εγκατάλειψη. Το 2013 έγιναν 444 εισαγωγές. Μήπως, λοιπόν, σκόπιμα διατυπώνονται οι φόβοι για το μέλλον των ασθενών και εκλαμβάνεται το κλείσιμο των ψυχιατρείων ως εγκατάλειψή τους, καθώς ήδη αυτά υπολειτουργούν με συνέπειες για την ασφάλειά τους, ενώ δεν υπάρχουν οι δομές κατάλληλης φροντίδας για ορισμένους πάσχοντες;).

Και, όσο καθυστερεί το success story και παρατείνεται η δοκιμασία της ελληνικής κοινωνίας και οι προτεραιότητες που τίθενται αφορούν την κατασκευή φυλακών υψηλής ασφαλείας και στην οικονομική αποκατάσταση ενστόλων και αρχών, τόσο μας φαίνονται ακόμη πιο επίκαιρα τα λόγια του ποιητή:

«Ηδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να 'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του…» (Οδυσσέας Ελύτης).

………………………………………………………………………………………………………………………….

Καταπάτηση δικαιωμάτων ή προστασία;

Της Αιμιλίας Πανάγου *

Με αφορμή την πολυετή έρευνά της, ζητήσαμε από την κ. Πανάγου να μας δώσει μια συνοπτική εικόνα της διεθνούς επιστημονικής συζήτησης γύρω από το θέμα:

«Οι περιοριστικές πρακτικές, στο πλαίσιο παροχής ψυχιατρικών υπηρεσιών, έχουν χαρακτηρισθεί, είτε ως αμιγώς θεραπευτικές μέθοδοι είτε ως μορφές τιμωρίας και καταστολής, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Σύμφωνα με τους επικριτές των καθηλωτικών μέτρων, η χρήση τους ισοδυναμεί με κατάφωρη καταπάτηση του δικαιώματος των ασθενών στην ελευθερία και στην αξιοπρεπή μεταχείριση κατά τη νοσηλεία. Η προσφυγή σε τέτοιου είδους μεθόδους σηματοδοτεί αποτυχία στην παροχή φροντίδας και ταυτόχρονα απουσία πιθανότητας για ομαλή κοινωνική συνδιαλλαγή».

»H καθήλωση μπορεί δυνητικά να χρησιμοποιηθεί ως τιμωρία ή να ισοσταθμίσει την έλλειψη προσωπικού σε δομές με υπερπληθυσμό ασθενών. Επιπλέον, δεν συντελεί στη μάθηση μιας νέας, περισσότερο αποδεκτής συμπεριφοράς και συχνά έχει συσχετισθεί με τραυματισμούς ασθενών ή προσωπικού. Συγκεκριμένα, 50-150 θάνατοι ετησίως καταγράφονται ως συνέπεια των περιοριστικών πρακτικών («Deadly restraint», 1998)».

»Στον αντίποδα βρίσκεται η άποψη των υποστηρικτών. Κύριο επιχείρημα είναι η δυσκολία διαχείρισης έκτακτων καταστάσεων, στις οποίες εμπλέκονται ασθενείς με σοβαρή ψυχοπαθολογία, ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς και συνακόλουθη ανάγκη για νοσηλεία. Οι ψυχικά ασθενείς είναι επιρρεπείς στην αιφνίδια έλλειψη αυτοελέγχου και ως εκ τούτου στερούνται της δυνατότητας συμμετοχής σε «υγιή», διαπροσωπική επικοινωνία».

»Η καθήλωση θεωρείται τρόπος προστασίας της ακεραιότητας ενός ατόμου και προώθησης του αυτοελέγχου. Υπό το πρίσμα αυτό, η χρήση των περιοριστικών πρακτικών διεθνώς βασίζεται στην υπόθεση ότι ενδέχεται να οδηγεί σε καλύτερα και αμεσότερα θεραπευτικά αποτελέσματα. Η «ιδανική ισορροπία» μεταξύ πατερναλισμού και αυτονομίας του ασθενούς θα μπορούσε να βρίσκεται στη μικρότερη, εφικτή χρήση καθηλωτικών πρακτικών, συνδυαζόμενη με το μεγαλύτερο δυνατό κλινικό αποτέλεσμα».

»Ανεξάρτητα από τις επιμέρους θέσεις, περιορισμένη γνώση υπάρχει σχετικά με το αντίκτυπο της χρήσης καθηλωτικών πρακτικών και τα αποτελέσματα που επιφέρει. Οπως επεσήμαναν ο Rubenstein και οι συνεργάτες του, η καθήλωση κατά την ψυχιατρική πρακτική φαίνεται να έχει εδραιωθεί σε μια βάση ομοφωνίας και όχι επαρκών, επιστημονικών δεδομένων. Ισως έτσι δικαιολογούνται και οι διεθνείς αποκλίσεις όσον αφορά στα είδη, τη συχνότητα εφαρμογής και τις νομικές διατάξεις των περιοριστικών μέτρων».


* Επαγγελματίας ψυχικής υγείας, ειδική επιστήμονας στον Συνήγορο του Πολίτη


 

6.26.2014

Οι καταγγελίες του δόκτορα Ψυχώ


Τα πεπραγμένα του υποψήφιου της Χρυσής Αυγής ψυχίατρου Κ. Παρασχάκη, ο οποίος εθίγη με όσα του καταμαρτυρούνται κι ενώ παραμένει διευθυντής στο ΨΝΑ μηνύει συνάδελφό του.
  
Του Κώστα Ζαφειρόπουλου

 
Ο άνθρωπος που εθίγη επειδή χαρακτηρίστηκε χουντικός και ναζιστής έχει κάνει έκκληση από εκπομπή του καναλιού Kontra στους ενεργούς στρατιωτικούς να πάρουν πραγματικά τα όπλα, ενώ είναι αυτός που έδινε πιστοποιητικά κατάθλιψης στη Θέμιδα Σκορδέλη ώστε να αναβάλλεται η δίκη της για μαχαίρωμα ενός Αφγανού 
 
Ενας ανοιχτά δηλωμένος ναζιστής ψυχίατρος, υποψήφιος στο παρελθόν με τη Χρυσή Αυγή, όχι μόνο παραμένει διευθυντής ενός από τα 9 ψυχιατρικά τμήματα του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών παρά τη σειρά καταγγελιών εις βάρος του, αλλά άσκησε και μήνυση κατά του γνωστού ψυχιάτρου, επίσης διευθυντή στο Δαφνί, Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου, ο οποίος έχει αναδείξει τις πρακτικές του αποκαλούμενου «δρ Ψυχώ» της εγκληματικής οργάνωσης. Ο λόγος για τον φιλοχουντικό Κωνσταντίνο Παρασχάκη, ο οποίος κατηγορεί τον Μεγαλοοικονόμου για τα αδικήματα της ψευδούς καταμήνυσης και της παράβασης καθήκοντος, σε μια υπόθεση που ξεπερνά την ιδεολογική διαμάχη δύο γιατρών και στόχο έχει την ποινικοποίηση του αντιφασιστικού αγώνα.

Ενας θιγμένος… δημοκράτης

Ποιος είναι όμως ο μηνυτής Παρασχάκης, για τον οποίο η «Εφ.Συν.» είχε έγκαιρα (8/5/2013, «Ο ψυχίατρος της Χρυσής Αυγής») καταγράψει μερικά μόνο από τα πεπραγμένα του; Ποιος είναι ο άνθρωπος που εθίγη;

● «Τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα, όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλονται σε στείρωση. Η φυσική επιλογή, η στείρωσις και η ευθανασία, είναι ορθές εφόσον συνδυάζουν σοβαρές νομικές εγγυήσεις, υπεύθυνο ιατρικό έλεγχο και βιολογικώς ηθική βάση». Αυτές είναι οι απόψεις της Χ.Α. όπως δημοσιεύονται σε ιστοσελίδα τους σχετική με την οικολογία! «Πώς είναι δυνατόν να είναι διευθυντής ενός ψυχιατρικού τμήματος, να υποδέχεται και να έχει θεραπευτική ευθύνη ένα στέλεχος νεοναζιστικού μορφώματος με αυτές τις θέσεις και πρακτικές;» αναρωτιόταν εύλογα σε επιστολή του στις 23 Σεπτεμβρίου 2013 προς το Δ.Σ. του νοσοκομείου ο Θ. Μεγαλοοικονόμου.

● Το 2012, σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού Kontra, όπου είχε πάει ως καλεσμένος, δήλωσε πως «εγώ, σαν Κώστας Παρασχάκης, κάνω έκκληση στους ενεργούς στρατιωτικούς της πατρίδος μας να πάρουν πραγματικά τα όπλα. Και όλος ο ελληνικός λαός θα είναι υπέρ αυτών».

Για τις απόψεις του που εκφράστηκαν στην εκπομπή, μάλιστα, το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ΕΣΡ) επέβαλε πρόστιμο ύψους 15.000 ευρώ.

Η σύζυγος του Παρασχάκη στην ένορκη κατάθεσή της στον εισαγγελέα χαρακτηρίζει τον άντρα της ιδεολόγο με δημοκρατικές αντιλήψεις, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον ναζισμό ούτε με τη χούντα, επιβεβαιώνοντας όμως ότι αυτός έχει πει: «Οι στρατιωτικοί ως έντιμοι άνθρωποι μπορούν να αναλάβουν τα ηνία της χώρας».

● Ο Παρασχάκης έγινε ευρύτερα γνωστός ως ο ψυχίατρος που έδινε ιατρικές βεβαιώσεις στην «αγανακτισμένη» κάτοικο του Αγίου Παντελεήμονα και κατηγορούμενη για το μαχαίρωμα Αφγανού, Θέμιδα Σκορδέλη. Χάρη σε αυτές τις βεβαιώσεις, που παρουσίαζαν τη Σκορδέλη να πάσχει από «κατάθλιψη και τάσεις αυτοκαταστροφής», η κατηγορούμενη έχει κερδίσει συνεχόμενες αναβολές της δίκης της.

● Ο ίδιος παραδέχεται ότι εξέδωσε έξι πιστοποιητικά για να αποκτήσουν άδεια οπλοφορίας βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Ομολογεί ότι δεν τα πρωτοκόλλησε διότι, όπως λέει, δεν προορίζονταν για δικαστική χρήση και μ’ αυτόν τον τρόπο καταπολεμούσε τη γραφειοκρατία, ενώ για το ότι είπε ψέματα στο διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου όταν τον ρώτησαν για συγκεκριμένη περίπτωση χρυσαυγίτη, απάντησε πως δεν… θυμόταν.

Ο Παρασχάκης τον Νοέμβρη του 2013 τέθηκε σε αυτοδίκαιη τρίμηνη αργία, η οποία με απόφαση του πρώην υπουργού Υγείας Αδ. Γεωργιάδη εφαρμόστηκε αναδρομικά από τις… 18 Οκτωβρίου 2013 με αποτέλεσμα να επανέλθει στα καθήκοντά του τον Ιανουάριο του 2014. Στη συνέχεια ζήτησε και πήρε αναρρωτική άδεια. Επανήλθε στο νοσοκομείο τις πρώτες μέρες του Ιουνίου 2014.

Στη μήνυσή του, ο Παρασχάκης αναφέρει ότι «ο Μεγαλοοικονόμου συνδέεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και κατά τούτου έχει λάβει εντολές άνωθεν να διασπείρει συκοφαντίες ώστε να καταφέρει την απομάκρυνσή μου από το ΨΝΑ» και προσθέτει ως δήθεν επιβαρυντικό στοιχείο ότι ο μηνυθείς έχει διατελέσει υποψήφιος με το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, έχοντας «ακραίες αριστερές απόψεις» και «ακραίες συνδικαλιστικές ιδεολογίες».

Χαιρετά… δωρικά

Ενώ αρνείται όπου βρεθεί ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τη ναζιστική ιδεολογία, χαρακτηρίζει «αρχαίο δωρικό» τον ναζιστικό χαιρετισμό που συχνά-πυκνά χρησιμοποιούσε σε δημόσιες εμφανίσεις του. Παρότι ισχυρίζεται ότι δεν έχει σχέση πια με τη Χρυσή Αυγή, σε ηλεκτρονική αλληλογραφία στο πλαίσιο συζήτησης με γιατρούς του ΨΝΑ, στις 6 Ιουνίου 2014, ο Παρασχάκης δεν διστάζει να επαναλάβει: «Ναι στη Χρυσή Αυγή. Να ξεβρωμίσει επιτέλους ο τόπος».

Πριν από λίγες μόλις μέρες ο νέος υπουργός Υγείας διέταξε κατεπείγουσα ΕΔΕ στο Δαφνί σχετικά με τις επώνυμες καταγγελίες για απάνθρωπη συμπεριφορά απέναντι σε ασθενή με σοβαρή ψυχική ασθένεια. Το όνομα του ψυχιάτρου Κ. Παρασχάκη φέρεται να εμπλέκεται έμμεσα και σε αυτήν την υπόθεση.



6.25.2014

Πώς ζουν οι ασθενείς στο «Δαφνί»;


    Photo: Alexandros Katsis / Fosphotos.com

  • Photo: Alexandros Katsis / Fosphotos.com

Ακόμη και το ενδεχόμενο να προσφύγει κατά των συγγενών νοσηλευομένης στο «Δαφνί» μελετά η διοίκηση του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ-«Δαφνί»), με το σκεπτικό ότι με την καταγγελία τους αποκάλυψαν πολύ ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα της ψυχικώς πάσχουσας.

Την έγγραφη, ενυπόγραφη καταγγελία τριών συγγενών της ψυχικώς πάσχουσας έφερε την περασμένη Δευτέρα 16 Ιουνίου στη δημοσιότητα το ηλεκτρονικό σάιτ της εφημερίδας Αυγή και ο νέος υπουργός Υγείας έδωσε το απόγευμα της ίδιας ημέρας εντολή στον διοικητή του ΨΝΑ-«Δαφνί», Παύλο Θεοδωράκη, να διενεργήσει κατεπείγουσα ένορκη διοικητική εξέταση για τα εγγράφως καταγγελόμενα.

Το πόρισμα της κατεπείγουσας ΕΔΕ έχει ήδη παραδώσει από την Τετάρτη 18 Ιουνίου ο διοικητής του νοσοκομείου στον Μάκη Βορίδη, ο οποίος μελετά λεπτομερώς το πόρισμα, προκειμένου να αποφασίσει εάν υπάρχουν νόμιμα περιθώρια για σχετικές ανακοινώσεις ή υπάρχουν βάσιμοι λόγοι προκειμένου να αποστείλει το πόρισμα της κατεπείγουσας ΕΔΕ κατευθείαν στην εισαγγελία για τα περαιτέρω.

Εδώ υπάρχει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: πέρα από τα νομικά, ηθικά και δεοντολογικά επιχειρήματα περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων των ασθενών, δεν νομίζει η διοίκηση του ΨΝΑ-«Δαφνί» ότι δεν μπορεί να κρύβει πίσω από τέτοια -βάσιμα κατά τα λοιπά- επιχειρήματα, το δημοσίου ενδιαφέροντος ερώτημα περί της πραγματικής καθημερινότητας την οποία βιώνουν οι νοσηλευόμενοι ασθενείς, ιδιαιτέρως οι πλέον σοβαρές περιπτώσεις από αυτούς, μέσα σε ένα δημόσιο άσυλο;

Δεν νιώθει υποχρεωμένη η διοίκηση να μας εξηγήσει πώς ζουν και πώς νοσηλεύονται οι σοβαρά ψυχικώς πάσχοντες στο ασυλικό αυτό ίδρυμα; Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν δεν είναι μόνο το protagon το οποίο έχει στη δάθεσή του μαρτυρίες ψυχιάτρων του νοσοκομείου οι οποίες μας γεμίζουν ανασφάλεια και σκεπτικισμό, το λιγότερο.

Να καταλάβει η διοίκηση του «Δαφνιού», λοιπόν, ότι πριν εξετάσει το ενδεχόμενο να καταθέσει μηνύσεις κατά δικαίων και αδίκων, προέχει το δημόσιο συμφέρον και το συμφέρον των ασθενών. Με άλλα λόγια, προέχει η διοίκηση του ασύλου να μας διαβεβαιώσει ότι οι νοσηλευόμενοι ψυχικώς πάσχοντες δεν βιώνουν συνθήκες μεσαίωνα και αντιδεοντολογικών πρακτικών.

Θα λέγαμε ότι προέχει για τη διοίκηση να θυμηθεί ότι το αίσχος της Λέρου καταργήθηκε όταν προσωπικά δεδομένα ασθενών έκαναν τον γύρο του κόσμου...

Αυτά, γιατί η υποκρισία δεν αντέχεται πλέον!

 http://www.protagon.gr


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ




ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Η κατάσταση που επικρατεί την τελευταία περίοδο στο ΨΝΑ (Δαφνί), όπως και στο γειτονικό Δρομοκαίτειο, σηματοδοτεί τους «τίτλους τέλους» όχι απλά των δυο ψυχιατρείων, αλλά της όποιας έννοιας δημόσιας ψυχικής υγείας σ΄ αυτή τη χώρα. 

Η υπόθεση της ασθενούς, που νοσηλεύεται σε ψυχιατρικό τμήμα του ΨΝΑ, η οποία, σύμφωνα με την έγγραφη καταγγελία των συγγενών της,  υπέστη  ποικίλων ειδών κακοποίηση αντί για θεραπευτική προσέγγιση  - υπόθεση που  πήρε μια πλατειά δημοσιότητα – πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν. Αρκεσε το θάρρος και η παρρησία κάποιων συγγενών για να σπείρει αυτή η καταγγελία αναστάτωση και πανικό στη Διοίκηση του ΨΝΑ και στο Υπουργείο, που προσπαθούν, από την πρώτη στιγμή, να διαστρεβλώσουν προθέσεις, διαδικασίες και περιεχόμενα και να παρουσιάσουν, ως συνήθως, το «θύμα ως θύτη». 

Είναι ακριβώς αυτές τις διάχυτες, στον κυρίαρχο ιδρυματικό θεσμό, κατασταλτικές και απανθρωποποιητικές πρακτικές, που θα έπρεπε να αμφισβητήσει και να ξεπεράσει μια πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση, αν ποτέ είχε γίνει. 

Όχι μόνο πραγματική μεταρρύθμιση ποτέ δεν έγινε, αλλά ζούμε, αυτή την περίοδο, την συστηματική κατεδάφιση και αυτού ακόμα του ιδρυματικού μορφώματος που, μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μεταλλάσσεται περαιτέρω, βγάζοντας όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια τις πιο κατασταλτικές και αντιθεραπευτικές πλευρές του. 


Η υποκρισία, ωστόσο, της εξουσίας φτάνει σε όλο της το μεγαλείο όταν ο εντεταλμένος  για το fast track κλείσιμο του ΨΝΑ και του Δρομοκαιτείου και διορισμένος από τον Αδωνι Γεωργιάδη Διοικητής, Παύλος Θεοδωράκης, που απουσιάζει συνήθως τις πρωινές ώρες από το νοσοκομείο, λειτουργώντας με πρακτικές τηλε-διοίκησης μέσω τηλεφώνου με όσους εκ των αρμοδίων διατηρεί επικοινωνία, έκανε ξανά, προχτές, μια μεταμεσονύκτια έφοδο σε όλα τα τμήματα του ΨΝΑ, αυτή φορά  για να δει αν υπάρχουν καθηλωμένοι ασθενείς!!! 

Ο άνθρωπος που δεν νοιάζεται για ανθρώπους αλλά για αριθμούς, για τον οποίο «η ευαισθησία πρέπει να μένει εκτός συζήτησης», όταν  αναφερόμαστε στο τι κάνουμε στο ΨΝΑ, γιατί «δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος» (πρέπει να μιλάμε μόνο για αριθμούς), ο άνθρωπος που συστηματικά αδιαφορεί για την δραματική έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών από το νοσοκομείο (όταν δεν την προκαλεί), που ωθεί στο κλείσιμο βασικές κοινοτικές μονάδες (όπως το ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων κλπ), ψάχνει για καθηλωμένους ασθενείς… Αυτός, δηλαδή, του οποίου η πολιτική που επιβάλλει στο ΨΝΑ, είναι αυτή που, σε τελευταία ανάλυση, διαιωνίζει και αυξάνει τις καθηλώσεις και τα όποια κατασταλτικά μέτρα. 

Γιατί, ναι μεν, ο πρώτος όρος για την αποφυγή των κατασταλτικών πρακτικών είναι η εναλλακτική προσέγγιση απέναντι στον ψυχικά πάσχοντα (το να μη θέλεις να καθηλώσεις, το να σκέφτεσαι και να πράττεις διαφορετικά), αλλά αυτό πρέπει να συνοδεύεται και από ορισμένες υλικές προϋποθέσεις που έχουν να κάνουν με την όλη οργάνωση της υπηρεσίας (κοινοτικά βασισμένης) και με αριθμητικά επαρκές και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό

Η Διοίκηση του ΨΝΑ υπονομεύει συστηματικά όλες αυτές τις προϋποθέσεις. Με ένα προσωπικό όλο και πιο ολιγάριθμο, με ποικίλους τρόπους εξοντωμένο (οικονομικά κλπ), ζώντας μέσα στον διαρκή τρόμο των επικρεμάμενων  αξιολογήσεων/απολύσεων, μέσα σε ένα ίδρυμα που ανέκαθεν λειτουργεί μέσα από τους κώδικες και τις διαδικασίες της φύλαξης και του ελέγχου, αποτελεί την τραγικότερη από όλες τις φάρσες ένας Διοικητής, με νυκτόβια άσκηση  Διοίκησης, που κάνει εφόδους όχι για να καταλάβει, όχι για να βοηθήσει, όχι για να συνεργαστεί, αλλά  για να βρει «πατήματα» για τα αυταρχικά μέτρα της επόμενης μέρας, για να σπέρνει τον τρόμο που διευκολύνει το πέρασμα των μέτρων που έχουν ήδη αποφασίσει στο Υπουργείο: άδειασμα των τμημάτων χρονίων, περαιτέρω περικοπές, αξιολογήσεις/απολύσεις, κλείσιμο σ΄ ένα χρόνο. 

Δεν είναι τυχαίο ότι η διάδοχος της Ζ. Μακρή και ομοειδούς προφίλ υφυπουργός Κ. Παπακώστα, στη πρόσφατη συνάντηση με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Αντόρ, ζήτησε 30 εκ. ευρώ ακόμα, έτσι ώστε να μπορέσει να τηρηθεί ο όρος για κλείσιμο μέχρι το τέλος του 2015. Οι προθεσμίες δεν έχουν αλλάξει. Η δυνατότητα να τηρηθούν φαίνεται όλο και πιο αβέβαιη. 

Η μέχρι τώρα επιχείρηση αδειάσματος των γηροψυχιατρικών τμημάτων του ΨΝΑ είχε σαν αποτέλεσμα να μεταστεγαστούν 30 υπερήλικες. Με τη γνωστή, πλέον, διαδικασία της εντεταλμένης συνεργασίας διαφόρων ΜΚΟ (που η οικονομική τους επιβίωση είναι στα όρια και με τη διαρκή απειλή, αν και μόνο επικρεμάμενη μέχρι τώρα, διώξεων για διαφθορά) οι «πιο λειτουργικοί» από τους υπερήλικες μεταστεγάστηκαν. 

Όπως πάντα, οι ίδιες λογικές από τη εποχή της Λέρου, διαχρονικά μέχρι σήμερα. Οι «λιγότερο λειτουργικοί» μένουν πάντα πίσω να περιμένουν. Τι; Και εδώ ξεκινάει η αγωνία και ο φόβος για ένα μέλλον που, αυτοί  που το ετοιμάζουν, όπως ο σημερινός Διοικητής του ΨΝΑ, είναι ικανοί «για τα πάντα», με την «μη μετρήσιμη» ευαισθησία που τους διέπει. 

Αλλά, ακόμη και γι΄ αυτούς που μεταστεγάστηκαν σε δομές των ΜΚΟ, δεν είναι γνωστό αν τηρήθηκαν οι θεραπευτικοί όροι και οι διαδικασίες της μετάβασης, όπως η ελεύθερη επιλογή, η επίσκεψη στο χώρο προορισμού, η συνοδεία για γνωριμία με το προσωπικό υποδοχής μέσα από μια περίοδο χρόνου, η εξασφάλιση της δυνατότητας επικοινωνίας με την οικογένεια, κοκ. Προφανώς, δεν υπήρξε καμιά διαδικασία μετασχηματισμού «από τα κάτω», αλλά τηλεφωνικές επικοινωνίες για εύρεση κενών θέσεων και υπό την (τηλεφωνική) πίεση του Διοικητή για να γίνονται όλα γρήγορα. Άδειασμα, λοιπόν, και όχι ευκαιρία για ανάπτυξη συμμετοχικών διαδικασιών, ανάδυση νέων υποκειμένων (ασθενών και προσωπικού), δράσεων ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, μετασχηματισμού του θεσμού, αποιδρυματοποίησης. Ψιλά γράμματα  όλα αυτά για την τρέχουσα «ευαισθησία»… 

Δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρουν να τα κλείσουν μέχρι του χρόνου. Όχι μόνο για το ζήτημα των χρονίων, αλλά και για το πρόβλημα της «όπως-όπως» μεταφοράς των ψυχιατρικών κλινικών σε γενικά νοσοκομεία… Σε ποιούς χώρους, ποιών νοσοκομείων, με πόσες κλίνες, με ποιο προσωπικό, εκεί όπου υπάρχει κι΄ άλλη ψυχιατρική κλινική ή όχι, κλπ. 

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα έχουν καταφέρει να κάνουν αδύνατο το ΨΝΑ, αλλά και το Δρομοκαϊτειο, να λειτουργούν. Οι όποιες θεραπευτικές δυνατότητες μπορούσαν να υπάρχουν σε ένα παραδοσιακό ψυχιατρείο, όπως το ΨΝΑ (και το Δρομοκαίτειο), ακυρώνονται και εξανεμίζονται πλήρως. Η καταστολή θααντιμετωπίζεται όλο και πιο πολύ ως η μόνη δυνατή, ή και αυτονόητα επιθυμητή λύση.

Καινούργια περιστατικά σαν αυτό που κατήγγειλε η οικογένεια  της Στ. Νικολαίδου, διαδοχικές ΕΔΕ για θανάτους και άλλα περιστατικά θα αναδύονται καταιγιστικά. Όσο πιο πολύ διαλύουν τους στοιχειώδεις όρους ασφαλούς και θεραπευτικής λειτουργίας του ΨΝΑ, όσο περισσότερα αδιέξοδα δημιουργούνται στην καθημερινή του (δυσ)λειτουργία και όσο περισσότερο κλιμακώνεται η αδυναμία απάντησης στις όλο και πιο πολύπλοκες ανάγκες των ασθενών, τόσο περισσότερο θα καταφεύγουν στην όλο και πιο αυταρχική Διοίκηση και στην τρομοκρατία και τόσο περισσότερο, με τη σειρά τους, και εξαιτίας αυτής της διαχείρισης του ΨΝΑ, αυτά τα περιστατικά θα πολλαπλασιάζονται. 

Είναι σημαντικό ότι συλλογικότητες ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, σύλλογοι οικογενειών, εργαζόμενοι λειτουργοί ψυχικής υγείας, κοινωνικά κινήματα, λαϊκές συνελεύσεις κλπ συσπειρώνονται και ανοίγουν διαδρομές αντίστασης, για την υπεράσπιση δικαιωμάτων, ενάντια στην κατασταλτική ψυχιατρική, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών για μια χειραφετητική ψυχική υγεία.


23/6/2014
Psyspirosi.gr


Στο δρόμο για την ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης: Η εβδομάδα που πέρασε


  


Η βδομάδα ξεκίνησε με την επώνυμη καταγγελία συγγενών ασθενούς για την κακοποιητική μεταχείρισή της στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (Δαφνί)

Ο υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης δίνει εντολή για διενέργεια κατεπείγουσας ΕΔΕ στον διοικητή του Ψ.Ν.Α Παύλο Θεοδωράκη.
Η υφυπουργός Υγείας Κατερίνα Παπακώστα ζητάει από την Ε.Ε. 30 εκατ. ευρώ για να ολοκληρωθεί η ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
Τι "ποια ψυχιατρική μεταρρύθμιση"; Αυτή που απολαμβάνουν οι ψυχικά ασθενείς στην Ελλάδα.



Το ίδιο βράδυ, ο διοικητής του ΨΝΑ κάνει ...υπερωρίες.

Και το επόμενο πρωί διαβάζουμε ότι η διοίκηση του Ψ.Ν.Α. μελετά το ενδεχόμενο να ...προσφύγει νομικά κατά των συγγενών της ασθενούς που κατήγγειλαν την κακοποιητική μεταχείριση !!!

Οι συγγενείς απαντούν...


Την ίδια μέρα, στο blog του Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΨΝΑ (Δαφνί) διαβάζουμε για την "κανιβαλική διαδικασία των αξιολογήσεων", ενώ θα περιμέναμε κάτι και για τους υπόλοιπους κανιβαλισμούς.

Στο ΨΝΑ "μαγειρεύουν" τη δίωξη της οικογένειας της ασθενούς, σύμφωνα με νέο δημοσίευμα.
"Με βάση και μόνον τα σχετικά δημοσιεύματα, κατά την άποψή μας, δεν προκύπτει καμιά απολύτως ποινική ευθύνη των καταγγελλόντων-συγγενών της παθούσης, οι οποίοι συνέταξαν καταγγελία, απευθυνόμενη σε αρμόδιους φορείς και ταυτόχρονη κοινοποίηση στον Ημερήσιο Τύπο, με σκοπό τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της πάσχουσας από την αναφερόμενη κακομεταχείρισή της από το ίδρυμα...", διαβάζουμε στο blog "Δικαιώματα Ψυχικά Πασχόντων"
Και ενώ περιμένουμε τις εξελίξεις, ο υπουργός Μάκης Βορίδης διατάσσει νέα ΕΔΕ προκειμένου να διερευνηθούν οι συνθήκες νοσηλείας ψυχικώς πάσχουσας...
Και συνεχίζουμε για την ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης...
(Να περιμένουμε τη συνηθισμένη σιωπή από τα θεσμικά όργανα, τους επιστημονικούς/επαγγελματικούς/εθελοντικούς συλλόγους και σωματεία που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ψυχικής υγείας; Το θέμα των δικαιωμάτων μπορεί να έχει μεγάλη πέραση σε διάφορες επιστημονικές εκδηλώσεις και άλλες επιδοτούμενες δράσεις, αλλά όταν κακοποιούνται ή πεθαίνουν άνθρωποι όλοι ...σφυρίζουν αδιάφορα. Να δούμε και αυτή τη φορά τι θα γίνει).