11.20.2014

Γκάιτνερ: «Θα συντρίψουμε τους Έλληνες» φώναζαν οι Ευρωπαίοι



Του Χάρη Σαββίδη από http://www.xekinima.org
 

«Θα τους συντρίψουμε!» φώναζαν εκνευρισμένοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες για τους Έλληνες στην Σύνοδο του G-7[1] τον Φεβρουάριο του 2010, στον Καναδά.

Ήταν η περίοδος που είχε αποκαλυφθεί το εύρος της απόκλισης στα δημοσιονομικά μεγέθη που παρουσίαζε η Ελλάδα, με την πραγματικότητα. Τα spreads είχαν ήδη πάρει την ανηφόρα και η τότε ελληνική κυβέρνηση ζητιάνευε για αλληλεγγύη στο Φόρουμ του Νταβός και στα ευρωπαϊκά όργανα.

Οι λεπτομέρειες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας από σημειώσεις των υπαγορεύσεων του Τίμοθι Γκάιτνερ σε συνεργάτες του, οι οποίοι στη συνέχεια έγραψαν το βιβλίο που αφηγείται την ιστορία των πρώτων χρόνων της κρίσης από τη σκοπιά του τότε υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φέρονται άκρως εκνευρισμένοι με την Ελλάδα, έτοιμοι να «δώσουν μάθημα» σε αυτούς που «είπαν ψέματα», είναι «άσωτοι» και «απαίσιοι».

Ο ίδιος ο Γκάιτνερ υποστηρίζει ότι τους παρακολουθούσε να «τροφοδοτούν μια πυρκαγιά, που ήταν στα πρώτα στάδια και υπήρχαν πολλά ξερόκλαδα τριγύρω».

Κάτι που φαίνεται ότι διέφυγε πλήρως στον Έλληνα πρωθυπουργό. Ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του αγνόησαν την ύπαρξη αυτών των «ξερόκλαδων» και τη δυνατότητα μετάδοσης της «πυρκαγιάς» από την Ελλάδα στα άλλα κράτη της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών δεν ήταν βέβαια τότε ο μόνος που αντιλαμβανόταν το ενδεχόμενο μετάδοσης. Αυτό που τους επόμενους μήνες και χρόνια έγινε ορατό σε όλους, οδήγησε στο Μνημόνιο την Πορτογαλία και την Ιρλανδία και απειλούσε να διαλύσει την Ευρωζώνη το 2012, αναγκάζοντας τον Μάριο Ντράγκι να δεσμευτεί ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα «πράξει ότι χρειαστεί» για να σώσει την Ευρωζώνη.

Πρόκειται για μία ακόμα τρανή απόδειξη ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε τότε να πει «όχι», αν ήταν διατεθειμένη να συγκρουστεί. Προτίμησε να εκτελέσει κατά γράμμα τις εντολές που έδωσαν χειροπόδαρα την Ελλάδα στο άρμα των δανειστών και του Μνημονίου. Γιατί τελικά οι Ευρωπαίοι ηγέτες εκείνον που επιχείρησαν να συντρίψουν ήταν συνολικά τον ελληνικό λαό – όχι τις κυβερνήσεις που τους είπαν ψέματα και με τις οποίες συνεργάστηκαν επί χρόνια.

Ότι η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας δεν είναι εκείνη που παρουσιάζεται το γνώριζαν ήδη από την περίοδο της ένταξης στην  Ευρωζώνη, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο τότε καγκελάριος Σρέντερ έχει δεχθεί δημοσίως κατηγορίες ότι γνώριζε αλλά αποφάσισε να σιωπήσει.

Κι όμως για εκείνο που έπραξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, έχοντας ως συνεργό τις ευρωπαϊκές, υπεύθυνος θεωρήθηκε ο ελληνικός λαός.

Του επιβλήθηκε η «τιμωρία» της εσωτερικής υποτίμησης, μιας πολιτικής που από τότε οι περισσότεροι οικονομολόγοι θεωρούσαν καταστροφική. Το γνώριζαν αυτό οι Ευρωπαίοι ηγέτες αλλά επέβαλαν αυτή την πολιτική ως το αναγκαίο φάρμακο. Ως μια άκρως επώδυνη λύση στο πρόβλημα του χρέους που προέκυψε, την οποία ο ελληνικός λαός όφειλε να υποστεί για να εξιλεωθεί.

Την ίδια ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν τόσο αυστηροί με την Ελλάδα, ανέχονταν πολύ πιο σοβαρά… αμαρτήματα από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές και τράπεζες.

Η δημοσιογραφική έρευνα πρόσφατα αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο επί δεκαετίες το Λουξεμβούργο λειτουργούσε ως το φορολογικό πλυντήριο της Ευρώπης, επιτρέποντας στις μεγαλύτερες πολυεθνικές να αποφεύγουν νομότυπα τη φορολόγηση στα κράτη που δραστηριοποιούνται.

Ο άνθρωπος που επί ένα τέταρτο του αιώνα διαχειρίζεται την οικονομία και την κυβέρνηση του λιλιπούτειου κράτους δεν είναι άλλος από τον νέο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Αυτόν που ανέλαβε να οδηγήσει την ΕΕ σε τροχιά ανάπτυξης που… δεν θα βασίζεται στα ψέματα και το χρέος αλλά στη διαφάνεια και την ανταγωνιστικότητα.

Όλοι γνώριζαν τον ρόλο που επιτελούσε το Λουξεμβούργο – άλλωστε και άλλες κυβερνήσεις υιοθέτησαν αντίστοιχες πρακτικές.

Οι αποκαλύψεις απλά αναδεικνύουν στη δημόσια συζήτηση την υποκρισία, να είναι αποδεκτή η απώλεια δισεκατομμυρίων σε φόρους από κέρδη πολυεθνικών και την ίδια στιγμή να περικόπτονται ζωτικές λειτουργίες του κοινωνικού κράτους για να εξοικονομηθεί δημόσιο χρήμα. Όπως υποκριτική είναι και η στάση κυβερνήσεων και εποπτικών αρχών στην περίπτωση των μεγάλων τραπεζών. Αυτών που με τη συμπεριφορά τους οδήγησαν το 2008 το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της κατάρρευσης, στη συνέχεια διασώθηκαν με χρήματα φορολογούμενων, είδαν τις τιμές των μετοχών και τα κέρδη τους να ανακάμπτουν θεαματικά και άρχισαν πάλι να δίνουν προκλητικές αμοιβές στα μεγαλοστελέχη τους.

Αυτές οι τράπεζες αποδεικνύεται τους τελευταίους μήνες ότι είχαν συμπτύξει ένα πανίσχυρο καρτέλ, που επηρέαζε τις τιμές στις μεγαλύτερες αγορές του κόσμου: τα επιτόκια στις αγορές χρήματος του ευρώ, της λίρας και του γεν, τις ισοτιμίες, ακόμα και την τιμή του χρυσού.

Οι αποκαλύψεις οδήγησαν στην επιβολή προστίμων που φαίνονται αστρονομικά (δισεκατομμύρια ευρώ). Αν όμως αναλογιστεί κανείς το ύψος των κερδών που αποκόμισαν οι τράπεζες χειραγωγώντας αγορές με καθημερινό τζίρο τρισεκατομμυρίων, θα αντιληφθεί ότι σίγουρα δεν υπήρχε διάθεση να … τις συντρίψουν.


[1] G-7: ΗΠΑ, Καναδάς, Ιαπωνία, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία 






Παρέμβαση Προέδρου Κέντρου Πρόληψης "ΦΑΕΘΩΝ" στη συνέντευξη τύπου μας: "Ζορισμένος και καταπιεσμένος, δεν υπογράφω τίποτα"


Β. ΑΥΓΟΥΛΑΣ- ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΙΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ


«Ως νέος ενεργός πολίτης, έχοντας γεννηθεί τυφλός και μεγαλωμένος μες στους αγώνες του αναπηρικού κινήματος, έμαθα πώς είναι παροχές που θεσμοθετούνται και εκταμιεύονται για όσους τις έχουν ανάγκη, να μη φτάνουν ολοκληρωμένες στα χέρια των δικαιούχων. Αναλαμβάνοντας Πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης «Φαέθων» διαπίστωσα να συμβαίνει το ίδιο, αφού ο Ο.Κα.Να. εισέπραττε τόσα χρόνια τα χρήματα από το Υπουργείο Υγείας για λογαριασμό των Κέντρων Πρόληψης και στο δικό μας κέντρο μόνο χρωστά 250.000 ευρώ από το 2006».

Έτσι ξεκίνησε ο κ. Βαγγέλης Αυγουλάς την παρέμβαση του την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014 κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για την παρουσίαση των δράσεων των Κέντρων Πρόληψης των Εξαρτήσεων στην Αττική και το ίδιο λαύρος συνέχισε: «Σπουδάζοντας δικηγόρος έμαθα ότι «σύμβαση» σημαίνει συνυπογραφή μίας συμφωνίας συνεργασίας. Τώρα ο Ο.Κα.Να. μας στέλνει μια τροποποίηση της μεταξύ μας ισχύουσας προγραμματικής σύμβασης, δε μας καλεί σε διαβούλευση και μας ενημερώνει ότι με τη μονομερή πρόταση τροποποίησης δεν αναγνωρίζει την πρότερη ισχύουσα μεταξύ μας σύμβαση, η οποία δεν έχει καν λήξει! Εγώ στην ηλικία των 26 ετών που είμαι σήμερα, έχω να πω μόνο ότι ζορισμένος και καταπιεσμένος, δεν υπογράφω τίποτα»!

Ο κ. Αυγουλάς καταχειροκροτήθηκε ενώ το Προεδρείο του Σωματείου Εργαζομένων του εξέφρασε τη στήριξη των μελών του πανελλαδικά!


Τα Κέντρα πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας λειτουργούν από το 1994. Έχουν τη μορφή αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών, με μέλη-εταίρους Περιφέρειες, Δήμους και τοπικούς συλλογικούς φορείς, όπως συλλόγους γονέων και εκπαιδευτικών, ιατρικούς και δικηγορικούς συλλόγους κ.α. Σήμερα λειτουργούν 74 Κέντρα Πρόληψης στην Επικράτεια εκ των οποίων τα 20 στην Περιφέρεια Αττικής. Είναι εγκεκριμένοι οργανισμοί για την υλοποίηση προγραμμάτων πρόληψης (ν. 4139/2013). Επιχορηγούνται κατά 50% από το Υπουργείο Εσωτερικών με πόρους των Κ.Α.Π. της αυτοδιοίκησης και κατά 50% από το Υπουργείο Υγείας. Καθένα εποπτεύεται διοικητικά από το Διοικητικό Συμβούλιό του και επιστημονικά από τον ΟΚΑΝΑ.

Τα Κέντρα Πρόληψης επιδιώκουν την ενδυνάμωση του ανθρώπου στις σχέσεις του με τους άλλους, μέσα από τη συνειδητοποίηση και μείωση των παραγόντων που οδηγούν στην εξάρτηση από νόμιμες και παράνομες ουσίες, καθώς και σε άλλες εξαρτητικές στάσεις και συμπεριφορές (τζόγος, διαδίκτυο, φαγητό κ.ά.) Εξ αιτίας της εστίασης σε θεμελιώδεις ψυχοκοινωνικούς παράγοντες, αλλά και της όξυνσης της κρίσης, τα τελευταία χρόνια υλοποιούνται ολοένα περισσότερες παρεμβάσεις σε ζητήματα επιθετικότητας, βίας, οικογενειακών δυσκολιών, διαζυγίων, πένθους κ.ά.

Η φιλοσοφία των προγραμμάτων που υλοποιούν οι εργαζόμενοι/-ες των Κέντρων Πρόληψης βασίζεται στην ενεργητική συμμετοχή και δράση όλης της κοινωνίας και όχι μόνο των «ειδικών». Οι δράσεις τους δεν εξαντλούνται στην παροχή έγκυρης πληροφόρησης, αλλά στοχεύουν στην ανάπτυξη προσωπικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, στην υιοθέτηση θετικών στάσεων ζωής, στην ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση της τοπικής κοινωνίας προς την κατεύθυνση της συλλογικής παρέμβασης σε θέματα που αφορούν άμεσα όλες/όλους.

Δραστηριότητες

-Προγράμματα πρόληψης σε σχολεία της Α/βάθμιας και της Β/βάθμιας εκπαίδευσης (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς), στο πλαίσιο συνεργασίας με το Υπουργείο Παιδείας
-Προγράμματα Πρόληψης & Αγωγής Υγείας στη σπουδαστική και φοιτητική κοινότητα.
-Σεμινάρια ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης σε ομάδες γονέων.
-Εργαστήρια σε παιδιά και εφήβους.
-Παροχή έγκυρης πληροφόρησης για τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το AIDS και άλλα κοινωνικά φαινόμενα σχετικά με την υγεία.
-Παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους.
-Παρεμβάσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις.
-Εκπαίδευση κοινωνικών επιστημόνων και επαγγελματιών υγείας σε θέματα πρόληψης των εξαρτήσεων.
-Ευαισθητοποίηση-ενημέρωση κοινωνικών φορέων, οργανώσεων και υπηρεσιών σε θέματα πρόληψης.
-Παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε άτομα και οικογένειες.
- Συγγραφή εκπαιδευτικών υλικών πρόληψης.


Δράσεις 2014 των Κέντρων Πρόληψης Αττικής
Αριθμός Σχολείων
Αριθμός Ομάδων
Σύνολο Συμμετεχόντων
Μαθητές Α/βάθμιας εκπαίδευσης
117
305
5487
Μαθητές Β/βάθμιας εκπαίδευσης
128
445
9183
Φοιτητές
Στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης
20
278
Εκπαιδεύσεις εκπαιδευτικών
Σε όλες τις βαθμίδες
82
1783
Παρεμβάσεις σε γονείς
Σε όλες τις βαθμίδες
142
3484
Παρεμβάσεις στις ένοπλες δυνάμεις

28
1756
Συμβουλευτική  (Ατομικά Ραντεβού)


1956
Συμβουλευτική (Αιτήματα για χρήστες ουσιών)


890

Οι δράσεις του 2014 έγιναν σε ένα πλαίσιο, που ορίζεται αφ’ ενός από τις γενικές συνθήκες κρίσης και τις νεοσυντηρητικές πολιτικές διαχείρισης/αναπαραγωγής τους, αφ’ ετέρου από τις ειδικές συνθήκες αποσταθεροποίησης των Κέντρων Πρόληψης. Οι τελευταίες αναλύονται, συνοπτικά, στα εξής:

-Δραματική υποστελέχωση των Κέντρων Πρόληψης (περίπου 1 εργαζόμενος προς 27.500 ανθρώπους πανελλαδικά, περίπου 1 προς 40.000 στην Αττική).
-Περιοχές χωρίς Κέντρα Πρόληψης (λ.χ. η Περιφ. Ενότητα Πειραιά, η πλειονότητα των Περιφ. Ενοτήτων Ανατολικής και Δυτικής Αττικής), τα κενά των οποίων εθελοντικά προσπαθούν να καλύψουν οι εργαζόμενοι/-ες γειτονικών, υποστελεχωμένων Κέντρων Πρόληψης.
-Ελλιπής χρηματοδότηση των δομών, με περικοπές ως και 70% στην 4ετία 2011-2014.
-Μη απόδοση στα Κέντρα Πρόληψης ακόμη και των περικομμένων ποσών επιχορήγησής τους. Χρήματα του Υπουργείου Υγείας δίνονται στον ΟΚΑΝΑ αποκλειστικά για τις ανάγκες των Κέντρων Πρόληψης, δεν αποδίδονται όμως όλα σε αυτά κατά την 6ετία 2009-2014 (5 ως 7 εκατομμύρια ευρώ). Το δε Υπουργείο Εσωτερικών οφείλει χρήματα για την προγραμματική περίοδο 2009-2013.
-Διαρκείς αυθαιρεσίες από πλευράς ηγεσιών ΟΚΑΝΑ, με κορύφωση τη μη υπογραφή διμερών συμβάσεων με κάθε Κέντρο Πρόληψης, επιρρίπτοντας μάλιστα τις ευθύνες στα Κέντρα Πρόληψης ώστε να συγκαλύπτει και να συνεχίζει τη μη απόδοση χρημάτων στα Κέντρα Πρόληψης, με την ανοχή των ηγεσιών του υπουργείου Υγείας.
-Πιέσεις ηγεσιών ΟΚΑΝΑ προς τα Κέντρα Πρόληψης, να λάβουν αποφάσεις στα όρια της νομιμότητας (λ.χ. αναδρομικές τροποποιήσεις συμβάσεων, αναδρομικές περικοπές μισθών, έκδοση διαπιστωτικών πράξεων δημοσίου κ.ά.)
-Πλήρης «τιμαριοποίηση» των Κέντρων Πρόληψης, με διαφορετικές «ταχύτητες», διαφορετικά διοικητικά πλαίσια, διαφορετικές εργασιακές σχέσεις κοκ.
-Παρεμβάσεις σε απομακρυσμένες περιοχές και εκπαιδεύσεις περικόπτονται ή πραγματοποιούνται με έξοδα και ευθύνη των εργαζομένων. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα εργαζόμαστε απλήρωτοι/-ες. Υπάρχουν υπέρογκες οφειλές σε ΙΚΑ και εφορίες, σε ορισμένες περιπτώσεις οφείλονται και ενοίκια. Ιδιωτικά συμφέροντα εκμεταλλεύονται την αποσταθεροποίηση και δραστηριοποιούνται ήδη στην πρόληψη της εξάρτησης.

Κόντρα σε αυτά, οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι των Κέντρων Πρόληψης της Αττικής και της υπόλοιπης Ελλάδας κράτησαν τα Κέντρα Πρόληψης ανοιχτά και το 2014, προσφέροντας δωρεάν δημόσιες υπηρεσίες σε χιλιάδες συνανθρώπους μας. Συνεχίζουνε, διεκδικώντας:

-Ενιαίο και σαφές πλαίσιο λειτουργίας, με μετεξέλιξη των 74 αστικών εταιρειών σε 13 αποκεντρωμένα ΝΠΔΔ, με κάλυψη όλων των περιοχών της χώρας.

-Πρώτο βήμα ενιαιοποίησης του πλαισίου λειτουργίας σύμφωνα με τον ν. 3966/2011 και την Προγραμματική Σύμβαση 2014-2020, που προβλέπουν επεξεργασία Ενιαίου Κανονισμού Λειτουργίας των Κέντρων Πρόληψης.

-Σύγκληση, για τον σκοπό αυτό, της Επιτροπής Παρακολούθησης της Λειτουργίας των Κέντρων Πρόληψης, η οποία δεν έχει συνεδριάσει από τον Δεκέμβριο του 2013.

-Να σταματήσει κάθε διαδικασία υπογραφής σύμβασης μεταξύ Δ.Σ. Κέντρων Πρόληψης και ΟΚΑΝΑ, έως ότου το Υπουργείο Υγείας καταθέσει νομοθετική ρύθμιση για τα μισθολογικά ζητήματα των εργαζομένων: τέτοια ώστε ξεκάθαρα να προβλέπει ότι δεν περικόπτονται αναδρομικά μισθοί εργαζομένων, άρα δεν αλλάζουν αναδρομικά οι διμερείς συμβάσεις και ο ΟΚΑΝΑ δεν απαλλάσσεται από τις οφειλές του και τις όποιες ποινικές ευθύνες.

-Η Περιφέρεια και οι Δήμοι της Αττικής να στηρίξουν έμπρακτα τα Κέντρα Πρόληψης, καταβάλλοντας τις εταιρικές εισφορές τους, αρνούμενες να υπογράψουν τις εκβιαστικές συμβάσεις με τον ΟΚΑΝΑ, θέτοντας τους δικούς τους όρους στις συμβάσεις με αιχμή τη διεκδίκηση στο ακέραιο των οφειλών του ΟΚΑΝΑ και του Υπουργείου Εσωτερικών και αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες κάλυψης ολόκληρης της Αττικής με Κέντρα Πρόληψης.

Την εκδήλωση χαιρέτησαν μεταξύ άλλων οι βουλευτές κ. Ζαχαριάς και κ. Μελάς, η κα Θανοπούλου Αντιπεριφερειάρχης Κοινωνικής Πολιτικής Αττικής, εργαζόμενοι του Ο.Κα.Να. και του προγράμματος 18 άνω, ο Πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης του Δήμου Αθηναίων, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής κ. Δανάκος και η εκπρόσωπος της Ένωσης Γονέων Πετρούπολης κα Δεδεμάδη.
 
 
 
 

Τμήμα Εφήβων Νέων 18 Άνω: "Οι Εικόνες Μιας Αλήθειας - Το Κολάζ στην Ψυχοθεραπευτική Διαδικασία"


 
 
Μέσα στην παραίτηση απέναντι σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω μας και στην ατροφία της επικοινωνίας και των πνευματικών ενδιαφερόντων, η Ομάδα Κολάζ του Κέντρου Ημέρας Εφήβων Νέων βρήκε ένα κοινό τόπο δημιουργικότητας και παιχνιδιού για να αφυπνίσει την σκέψη και να ξεκλειδώσει τον ψυχικό της κόσμο.

Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να πέφτουν «κομμάτια», πήραμε τα «όπλα» τέχνης μας –τα ψαλίδια μας– και κομματιάσαμε εκατοντάδες εικόνες, αποδομήσαμε πάμπολλες αναμνήσεις, συναισθήματα, αποσπάσματα της ιστορίας των θεραπευομένων για να τις μεταμορφώσουμε, να τις αναγεννήσουμε και να τις συνθέσουμε σε ένα ψυχονοηματικό κάδρο τέχνης αρμονικό και ενιαίο, το οποίο μπορεί να φωτίσει με μια καινούργια συνείδηση το άτομο και το περιβάλλον του.

Η ψυχοθεραπεία στο κλινικό πλαίσιο προσπαθεί να αποκαταστήσει το διάλογο του έφηβου με τον εαυτό του και τους άλλους και να προσφέρει την συναισθηματική «κατοικία» όπου ο νέος θα ακούσει, θα ακουστεί και θα αλλάξει. Η τέχνη είναι για εμάς ο διαμεσολαβητής αυτής της αλλαγής και έχει πάντα απώτερο στόχο να παραχθεί ένα αποτέλεσμα γλώσσας και ακριβέστερα, ομιλίας εκεί που αυτή λείπει. Έτσι το τελικό έργο κολάζ θα φέρει μια αλήθεια. Γιατί η εικόνα, ακόμη κι όταν δεν γίνεται κατανοητή, αποκαλύπτει, πάντα την αλήθεια αναζητεί...

Ο Renoir είπε κάποτε ότι το ουσιώδες σε ένα πίνακα είναι αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις.

Ούτε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία μπορεί να εξηγήσει κανείς.

Η έκθεση των έργων αυτών αποσκοπεί στο να νιώσει κανείς μια κάποια αλήθεια του ψυχισμού των νέων από την ουσία στο ουσιώδες, από την στασιμότητα της χρήσης στην αλλαγή, στο όραμα, στην ίδια την ζωή.

Το Τμήμα Εφήβων Νέων ιδρύθηκε το 1993 από τη Θεραπευτική Ομάδα της Μονάδας Απεξάρτησης (18ΑΝΩ) του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής ως ανταπόκριση στην έκκληση βοήθειας νεαρών εξαρτημένων ατόμων και των γονέων τους ώστε να απαλλαγούν από την ταλαιπωρία που επέφερε η κατάχρηση ουσιών στην ζωή τους. Απευθύνεται σε έφηβους και νέους έως 22 ετών, σε γονείς καθώς και σε ανθρώπους του περιβάλλοντός τους. Στελεχώνεται από διεπιστημονική ομάδα (ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, δραματοθεραπευτές, ειδικούς θεραπευτές και άλλες ειδικότητες) με κλινική εμπειρία στον τομέα της απεξάρτησης και ειδικά καταρτισμένους στα ψυχικά ζητήματα της εφηβικής/νεανικής ηλικίας. Παρέχει ένα θεραπευτικό πρόγραμμα εξωτερικής παρακολούθησης στους νέους με στόχο την κατανόηση των αιτιών της εμπλοκής τους στην χρήση-κατάχρηση ουσιών και ένα συμβουλευτικό ρόλο στους γονείς. Η θεραπευτική διαδικασία είναι εξατομικευμένη, προϋποθέτει την εθελοντική συμμετοχή των έφηβων νέων και έχει ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Αποσκοπεί στη διαμόρφωση μιας απόφασης για σταθερή αποχή από την χρήση ουσιών και στην αναδιοργάνωση της ψυχικής ζωής. Η θεραπεία εκτυλίσσεται μέσα από, ατομικές και ομαδικές συνεδρίες, εργαστήρια τέχνης, δραματοθεραπεία, δραστηριότητες φυσικής αγωγής και κινήσεις πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Το Τμήμα Εφήβων επιπλέον παρέχει: εκπαίδευση σε σπουδαστές ανθρωπιστικών επιστημών, πρόληψη στο γενικό πληθυσμό, επιστημονική δραστηριότητα, τηλεφωνική υπηρεσία πληροφόρησης και παραπομπής (210-3617089).

Εγκαίνια: Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014 @ 19:00
Διάρκεια: 21/11/2014 – 23/11/2014
Ώρες Λειτουργίας: Παρ 17:30 – 21:00 | Σαβ, Κυρ 11:00 – 14:30

Μια σύμπτωση,ένα παράπονο και λίγη ψυχανάλυση



Του Κώστα Βαξεβάνη, http://www.koutipandoras.gr

Μια σύμπτωση ψάχνει το παράπονο για να βγει. Η σύμπτωση ήταν το αποτέλεσμα της δράσης δύο διαδυκτιακών φίλων. Του Πιτσιρίκου και της Niemandsrose. Και αφού μου μένει λίγος χρόνος, μια που σήμερα δεν έγινε μια από τις πολλές μου δίκες λόγω στάσης των δικηγόρων, είπα να γράψω για αυτή τη σύμπτωση.

Έγραψε λοιπόν ο φίλος @pitsirikos ένα άρθρο με τίτλο: «Πώς να εξοντώσετε έναν κανονικό δημοσιογράφο» ( δείτε το εδώ http://goo.gl/gLDKbH ) στο οποίο αναφέρεται σε μένα και την προσπάθεια που γίνεται να εξοντωθώ μέσα από μηνύσεις και αγωγές. Τον ευχαριστώ πολύ για όσα έγραψε. Πάντα με φέρνουν σε δύσκολη θέση τα καλά λόγια για μένα αν και μερικές φορές ανησυχώ γιατί πλέον μόνο σε μνημόσυνα τα ακούς. Θέλω να πιστεύω πως είμαι ακόμη ζωντανός.

Λίγες ώρες μετά,η @Niemandsrose  μου έστειλε ένα μήνυμα στο twitter με το οποίο με καλούσε να υπογράψω ένα κείμενο το οποίο διακινούν 75 άνθρωποι. Είναι μια διαμαρτυρία γιατί ο Γιώργος Κουρής απειλεί να κάνει αγωγή τον Ανδρέα Πετρουλάκη για ένα κείμενο που έγραψε. Η καλή μου φίλη καλούσε εμένα,με 40 μηνύσεις και αγωγές (όχι απειλές για αγωγές αλλά αγωγές) να υπογράψω ένα κείμενο συμπαράστασης στον Πετρουλάκη. Δεν το έχω διαβάσει αλλά δηλώνω εκ των προτέρων πως το υπογράφω. Γίνεται μια προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η δημοσιογραφία, να διωχθεί η άποψη όπως τις μαύρες δεκαετίες του 50 και του 60, να φιμωθούν όσοι ανησυχούν και διατυπώνουν δυό λέξεις στο διαδύκτιο. Το υπογράφω ό,τι και να έχει γράψει ο Πετρουλάκης,γιατί υπερασπίζομαι και θα συνεχίσω να το κάνω, το δικαίωμα των ανθρώπων να διατυπώνουν την άποψή τους και να κρίνονται γι αυτό από την κοινωνία όχι από τα δικαστήρια. Η αντίληψή μου αυτή δεν σχετίζεται με το τι λέει ο καθένας,με το αν διαφωνώ ή συμφωνώ μαζί του,αλλά με το βαθύ δημοκρατικό δικαίωμα,με τον ουσιαστικό πολιτισμό που αποτελεί αυτό το δικαίωμα, να το κάνει.

Αλλά υπάρχει το παράπονο που διατύπωσα στη φίλη Niemandsrose. Η φίμωση του Τύπου, η προσπάθεια ποινικοποίησης της γνώμης δεν εκφράζεται τόσο από την πρόθεση να γίνει αγωγή κατά του Ανδρέα Πετρουλάκη, αλλά από την πραγματικότητα να γίνονται κάθε μέρα μηνύσεις και αγωγές εναντίον δημοσιογράφων που κάνουν τη δουλειά τους. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί κάποιους εξαιτίας της πρόθεσης αλλά όχι εξαιτίας της πραγματικότητας;

Όπως σωστά γράφει ο Πιτσιρίκος, έχω γύρω στις 40 μηνύσεις και αγωγές. Δεν έβρισα κανένα,δεν συκοφάντησα κανένα,ό,τι γράφω είναι δεμένο με στοιχεία και έγγραφα. Στις δίκες που γίνονται αθωώνομαι. Με έσυραν στα δικαστήρια για τη λίστα Λαγκάρντ και όταν αθωώθηκα άσκησαν έφεση στην απόφαση. Ούτε έμπορος ναρκωτικών να ήμουνα. Σκοπός τους δεν είναι να με καταδικάσουν. Σκοπός είναι να με εξοντώσουν. Σαράντα αγωγές σημαίνουν έξοδα 80.000 ευρώ, δεκάδες αναβολές, εργατοώρες στα δικαστήρια, απόσπαση απ τη δουλειά. Φιλοδοξούν πως όλα αυτά θα δημιουργήσουν την απαιτούμενη κούραση η οποία θα με κάνει πιο μαλακό και στρογγυλό για να μην τρέχω κάθε μέρα στα δικαστήρια.

Στην Ευελπίδων ο κουλουράς κάθε μέρα με κερνάει κουλούρι,αρνείται να το πληρώσω γιατί «είμαι ένα παιδί που το ταλαιπωρούν» (γι αυτό το «παιδί» που λέει τον ευχαριστώ πιο πολύ απ ό,τι για το κουλούρι) και οι δικηγόροι στα δικαστήρια μου απευθύνονται σαν να είμαι ένας απ αυτούς. Οι νομικές μου γνώσεις πλέον δεν περιορίζονται σε όσα έμαθα ως δημοσιογράφος, αλλά επεκτείνονται και σε όσα αναγκάζομαι να μάθω για να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. 

Σε μια συζήτηση προχθές, ένας φίλος μου είπε «γιατί δε τα λες αυτά στον κόσμο, να τα μάθει, να μπορεί να σε υποστηρίξει». Σκέφτηκα αυτό που μου είπε και τρόμαξα. Τρόμαξα γιατί διαπίστωσα πως παρότι η άποψή μου είναι πως πρέπει να λέω στον κόσμο όσα συμβαίνουν γιατί αυτός είναι η μόνη προστασία μου, παρουσίασα όπως διαπιστώνω μια υποχώρηση σε αυτή την πρακτική. Δεν τα έλεγα πια όλα στον κόσμο και δεν ζητούσα τη βοήθειά του όσο έπρεπε. Είχαν καταφέρει να με αυτολογοκρίνουν. Είχαν σπείρει για μένα όλα τα επιχειρήματα περί γραφικού,γκρινιάρη,επιθετικού με τέτοια ένταση και έκταση που κατάφεραν να με κάνουν να φοβάμαι μήπως και επιβεβαιώσω αυτή την άδικη εικόνα.

Και εδώ θα μου επιτρέψετε λίγο ψυχανάλυση. Αρκετά χρόνια τώρα υπερασπίζομαι μια δημοσιογραφία που είναι ξένη στη χώρα. Έχω ξαναγράψει πως δεν υπάρχει αντικειμενική δημοσιογραφία. Η αντικειμενικότητα είναι το μέτρο της ευπρέπειας του υποκειμενισμού μας. Αλλά υπάρχει έγκυρη,αξιοπρεπής και ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Δεν είναι κακό να διατυπώνεις άποψη στη δημοσιογραφία. Αν δεν το κάνει ο δημοσιογράφος που είναι μέσα στα πράγματα ποιός θα το κάνει; Κακό είναι η άποψη που εκφράζεις να είναι αποτέλεσμα εξαγοράς και χειραγώγησης. Πέρα από την άποψη η δημοσιογραφία είναι τα στοιχεία που παραθέτει.

Στα περισσότερα από όσα γράφω, παραθέτω άποψη. Δεν μπορώ να είμαι αποστειρωμένος δημοσιογράφος που καταντά τροχονόμος δηλώσεων από τις οποίες πολλές είναι πληρωμένες. Στην έρευνα όμως και το ρεπορταζ υπάρχουν στοιχεία και αποδείξεις. Δεν μπόρεσε κανένας από τους επικριτές μου ως σήμερα,να αποδείξει πως ένα από τα δημοσιευμένα στοιχεία δεν ισχύει.

Τα τρία τελευταία χρόνια, μετά την έκδοση του HOT DOC,μαζί με την δημοσιογραφική ομάδα, βρεθήκαμε σε μια δίνη που ούτε τη δημιουργήσαμε, ούτε μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Όσο η κρίση βάθαινε, τόσο η αποκάλυψη της αλήθειας για την κρίση και τα σκάνδαλα, γινόταν η μια όχθη του ποταμού στην οποία έπρεπε να περπατήσει ο κόσμος. Ο τρόπος και η ειλικρίνεια με την οποία πορευτήκαμε, δημιούργησε γύρω μας ένα ρεύμα και μια υποστήριξη που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Δημιούργησε όμως και εχθρούς.Η μια ομάδα των εχθρών ήταν αυτοί των οποίων θίγαμε τα συμφέροντα. Οι τραπεζίτες, επιχειρηματίες,πολιτικοί, ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, ο Βγενόπουλος και πολλοί άλλοι. Μερικές δεκάδες από αυτούς έχουν βρεθεί μπροστά στον εισαγγελέα εξαιτίας των δημοσιευμάτων μας.

Η δεύτερη ομάδα εχθρών ήταν οι υποτακτικοί. Αυτοί που έπρεπε να υπηρετήσουν τα αφεντικά τους και τον διεφθαρμενο εαυτό τους. Πώς να παραδεχθούν πως υπάρχει ανυποχώρητη και τίμια δημοσιογραφία όταν οι ίδιοι ήταν άτιμοι και δικαιολογούσαν τις ατιμίες τους με τη φράση «έτσι είναι τα πράγματα»; Πώς να παραδεχθούν πως τα πράγματα είναι και αλλιώς αρκεί εσύ να είσαι αλλιώς;

Η τρίτη ομάδα ήταν των αφελών και των φθονερών. Δεν νομίζω πως μπορώ να το περιγράψω καλύτερα από τον Αλμπερ Καμύ ο οποίος έγραψε « μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει» . Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν τους φυσικούς τους συμμάχους εχθρούς,γιατί για κάποια ανεξήγητο λόγο συγκρίνουν τα πάντα με τον εαυτό τους και θέλοντας να τον επιβεβαιώσουν βρίσκουν τους άλλους πάντα χαμηλότερους.

Σε αυτή την τρίτη κατηγορία το σύστημα επένδυσε αρκετά. Όταν κατάλαβε πως η μετωπική σύγκρουση μαζί μας δεν έχει αποτέλεσμα, απευθύνθηκε στα ανθρώπινα ένστικτα. Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να ακούσουν τα χειρότερα για άλλους ανθρώπους και να τα αναπαράξουν με τη βεβαιότητα γεγονότος. 

Όταν ξεκίνησε το HOT DOC, ακούγαμε από παντού διάφορα ονόματα πως ήταν πιθανοί χρηματοδότες μας. Κανένας δεν ήθελε να πιστέψει πως μια ομάδα 10 ανθρώπων ξεκίνησε με 5000 κεφάλαιο (όσο το κόστος του μισού χαρτιού) και έκανε περιοδικό. Όταν για κάποιο από τα πρόσωπα αυτά υπήρχε δημοσίευμα του HOT DOC που αφορούσε σκάνδαλό του, τότε οι διακινητές προχωρούσαν στο επόμενο όνομα χωρίς ντροπή. Και όταν τους τέλειωσαν τα πρόσωπα, άρχισε να φημολογείται «πως αφού δεν μπορεί να βρεθεί συγκεκριμένο πρόσωπο τότε η εξάρτηση είναι αόρατη,άρα από ισχυρά κέντρα». Είνα σαν το ανέκδοτο όπου οι έλληνες σε ένα συνέδριο για την τεχνολογία υποστήριξαν πως οι αρχαίοι έλληνες είχαν βρει την κινητή τηλεφωνία γιατί στις ανασκαφές που γίνονται τόσα χρόνια, δεν βρέθηκαν καλώδια άρα ήταν γνώστες της κινητής. Με όλα αυτά γελούσαμε κατά καιρούς, αλλά κάποια στιγμή κατάντησαν κουραστικά.

Στη συνέχεια προσπάθησαν να μας συκοφαντήσουν. Εμφάνισαν αποδείξεις πως υπήρχε χρηματοδότηση από την ΕΥΠ. Λίγο αργότερα προσπάθησαν να με σκοτώσουν. Υποσχέθηκα πως θα τους βρω. Με πεισμα και λίγο τύχη τους βρήκαμε. Ασκήθηκαν διώξεις εναντίον τους. Τα ΜΜΕ δεν είπαν λέξη. Έξι άτομα διώκονταν για απόπειρα εναντίον δημοσιογράφου,αλλά ήταν σαν να μην υπήρχε. Ακόμα προσπαθώ να εξηγήσω σε ξένους συναδέλφους που με ρωτάνε πώς είναι δυνατόν να αποσιωπάται ένα τέτοιο θέμα. Ακόμη και εγω μερικές φορές αναρωτιέμαι αν έχει πέσει τόσο πολύ η αξιοπρέπεια των συναδέλφων μου ή εγώ είμαι ο παράξενος. Ακόμη και αυτό προσπάθησαν να το γυρίσουν εναντίον μου με ψιθυρολογία: «έλα μωρέ τώρα παραμύθια» ή «είναι εμμονικός ο τύπος». Λέξη δεν έγραψαν και όταν κέρδισα δύο διεθνή δημοσιογραφικά βραβεία,τα μεγαλύτερα ίσως στον κόσμο.

Τώρα που τα θυμήθηκα όλα αυτά, θέλω να ρωτήσω τη φίλη μου Niemandsrose, αν είναι σημαντικότερο γεγονός η απειλή αγωγής, από τη πραγματικότητα που περιγράφω. Ή αν είναι πιο σοβαρό γεγονός η απόπειρα εναντίον κάποιου δημοσιογράφου από το κάψιμο των γραφείων της Athens Voice. Μετά ας απαντήσει γιατί κάποιοι συνάδελφοι, έχουν επιλεκτικές ευαισθησίες και προσωπική ατζέντα «Δημοκρατίας».

Κατάφεραν πάντως σε ένα βαθμό να μας κουράσουν με όλα αυτά. Είχαμε 500 μέτωπα. Έπρεπε να τρέξουμε παντού. Στον τομέα της έρευνας, στην οχύρωση από επιθέσεις, στα δικαστήρια. Ο κόσμος δεν είναι υποχρεωμένος να τα ξέρει όλα αυτά. Ούτε να αναρωτιέται πώς τα βγάζουμε πέρα. Θεωρώ όμως πως πρέπει να έχει τα κότσια όταν πηγαίνει στο περίπτερο, να σηκώνει τη σαβούρα από νεοlifestyle περιοδικά και DVD, για να πάρει ένα HOT DOC. Και δεν το κάνει όσο πρέπει. Όταν το HOT DOC πουλάει 15.000 φύλλα αλλά το περιοδικό για τα Ωροσκόπια 50.000, κάποιο πρόβλημα υπάρχει στην κοινωνία και δεν έχει κανένα νόημα να χαιδεύουμε αυτιά.

Στις επιθέσεις που δεχόμαστε αυτά τα χρόνια, υπάρχει μια ακόμη κατηγορία που δεν μπορείς να της χρεώσεις δόλο ή πολιτική αντιπαλότητα. Είναι οι αντίπαλοι της ίδιας όχθης. Άνθρωποι που είτε από ιδεοληψία είτε από γνήσια πίστη, θεωρούν πως κατέχουν το Γκράαλ της ορθής κρίσης. Απονέμουν στον εαυτό τους το ρόλο της πεφωτισμένης πρωτοπορείας και στη συνέχεια με αυτή την αξιωματική απονομή κρίνουν τους πάντες. Υπήρξε μια περίοδος, που την απόφασή μας να γνωστοποιούμε στον κόσμο τι συμβαίνει γιατί αυτή ήταν η μοναδική μας ασφάλεια, αυτοί οι άνθρωποι την χαρακτήριζαν «αυτοαναφορικότητα». Δεν το έλεγαν στις παρέες, το έγραφαν στο διαδίκτυο αποδίδοντας έτσι πάλι αξιωματικά στον εαυτό τους τη σεμνότητα αφού αυτός που κατηγορούσαν ήταν «αυτοαναφορικός». Ούτε στιγμή δεν αναρωτήθηκαν μήπως οι ίδιοι ήταν μέτριοι και η μετριότητά τους δεν θα άντεχε σε καμιά κρίση ή δημοσιότητα. Ούτε στιγμή δεν διέκριναν στον εαυτό τους «αυτοαναφορικότητα» αφού οι ίδιοι έμπαιναν στο επίκεντρο και πετύχαιναν αναφορές στο πρόσωπό τους όχι με δράση, αλλά με κανιβαλισμό.

Κάποια στιγμή σε μια δημόσια παρουσίαση, συνάδελφος είπε μπροστά μου πως καλό θα ήταν να είμαι λιγότερο αυτοαναφορικός. Του απάντησα πως του εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ στη ζωή του να γίνει «αυτοαναφορικός» γιατί δεν υπάρχει κανένα θεσμικό μέσο για να προστατευτεί.

Η τελευταία μόδα είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί η στοιχειοθετημένη ερευνητική δημοσιογραφία που κάνουμε ως Τριανταφυλλοπουλισμός. Ακόμη και στο δικό μας site, κάποιοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός πως αφήνουμε ακόμη και τα υβριστικά απέναντι σε μας σχόλια, προσπαθούν να ταυτίσουν την μάχη με τη διαφθορά  με τον Μακισμό. Δηλαδή να την αποκόψουν απ την ηθική της διάσταση και της αποδώσουν προθέσεις και σκοπιμότητες. Μια «ευαίσθητη» ιδεολογικά άποψη μάλιστα συμπληρώνει πως η χώρα δεν χρειάζεται αποκάλυψη σκανδάλων αλλά διαφορετική πολιτική. Όσοι από αυτούς εκφράζουν την άποψη αυτή χωρίς κακή πρόθεση, αγνοούν τη διαλεκτική σχέση που έχει η καθημερινότητα με τον τρόπο που συνειδητοποιείται ο πολίτης. Η μάχη ενάντια στη διαφθορά πρέπει να έχει αποδείξεις και να παράγει πολιτική αντί να διαλογίζεται και να ομφαλοσκοπεί ιδεολογικά σα να πρόκειται να υπάρξουν αυτοματισμοί στη διαδικασία γνώσης και συνειδητοποίησης. Σε αυτούς τους φίλους προτείνω να μην διαβάζουν εμένα αλλά Μαρξ. Αρκεί να τον καταλάβουν κιόλας.

Η ψυχανάλυση μπορεί να γεμίσει σελίδες ολόκληρες. Λέω να σταματήσω εδώ. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πιτσιρίκο για όσα έγραψε και τη Niemandsrose που με αφέλεια και δημοκρατική ευαισθησία μου ζήτησε να υπογράψω το κείμενο. Η σύμπτωση που δημιούργησε η παρέμβαση των δύο, με έκανε να σκεφτώ πράγματα και κυρίως μετά από καιρό να τα γράψω για όλους εσάς που τα διαβάζετε. Θα παραμείνω ανυποχώρητος και πεισματάρης. Όσα συμβαίνουν ή όσα φοβόμαστε θα τα μαθαίνετε εσείς. Τις επόμενες μέρες θα καλέσουμε τον ξένο Τύπο να τον ενημερώσουμε για το πρωτοφανές που συμβαίνει στη χώρα, να διώκονται δημοσιογράφοι από πολιτικά πρόσωπα τα οποία δεν απαντούν καν σε όσα αποκαλύπτονται γι αυτά. Ή μήπως είναι αυτοναφορικότητα;

παλαιότερα άρθρα του HOT DOC για την Ψυχική Υγεία:
http://psi-action.blogspot.gr/2014/11/hot-doc.html 
και
http://psi-action.blogspot.gr/2013/06/hot-doc.html

 


11.16.2014

Το BBC αποκαλύπτει την ντροπή: Τίποτε δεν άλλαξε από το 2010 στο ανατριχιαστικό ΚΕΠΕΠ Λεχαινών!


Οι φωτογραφίες από μόνες τους είναι ικανές να σοκάρουν. Πολύ περισσότερο, όμως, οι διηγήσεις και η δημοσιογραφική εξιστόρηση μιας σκληρής και απάνθρωπης καθημερινότητας. Παιδιά με ειδικές ανάγκες, στα Λεχαινά, είναι κλεισμένα σε κλουβιά, λες και είναι αγρίμια.

Όλα αυτά αναδεικνύονται από το σκληρό ρεπορτάζ του BBC στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά. Εκεί όπου παιδιά με νοητική υστέρηση περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σε χώρους και κρεβάτια περιορισμένα με ξύλινες διαχωριστικές μπάρες. Ο τίτλος του ρεπορτάζ είναι άκρως δηλωτικός, καθώς κάνει λόγο για παιδιά με αναπηρίες που είναι «κλειδωμένα σε κλουβιά». Αναφέρεται ότι συχνά στην Ελλάδα οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες στιγματίζονται και μπορεί να πασχίζουν για να λάβουν την υποστήριξη που χρειάζονται.

Όσον αφορά το συγκεκριμένο κέντρο στα Λεχαινά, σημειώνεται ότι το προσωπικό λέει πως θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης για τα παιδιά, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς οικονομικοί πόροι. Τονίζεται ότι έξι μέλη προσωπικού φροντίζουν περισσότερα από 65 παιδιά με ειδικές ανάγκες. Οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης στο συγκεκριμένο κέντρο, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του BBC World Service, είδαν το φως της δημοσιότητας προ πενταετίας, όταν μια ομάδα Ευρωπαίων αποφοίτων πέρασαν αρκετούς μήνες στο ίδρυμα ως εθελοντές.

Μία εξ αυτών, ψυχολόγος από την Πορτογαλία, δηλώνει ότι είχε σοκαριστεί την πρώτη ημέρα. «Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα είχαμε τέτοια κατάσταση σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά μου προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ότι το προσωπικό συμπεριφερόταν σαν να ήταν κάτι συνηθισμένο», λέει η Καταρίνα Νέβες. Οι εκθέσεις των εθελοντών προκάλεσαν το 2010 μία καταδικαστική έκθεση από τον Συνήγορο του Πολίτη, στην οποία, όπως τονίζει το BBC, γινόταν αναφορά -μεταξύ άλλων- και σε αρκετούς θανάτους λόγω ελλιπούς επίβλεψης.

Όπως αναφέρεται, μετά από αυτά τα περιστατικά η διοίκηση του κέντρου περίθαλψης αποφάσισε ότι ήταν αδύνατη η προστασία των παιδιών λόγω του ελλιπούς προσωπικού. Ως λύση προκρίθηκε η κατασκευή αυτών των ξύλινων «κλουβιών». Ωστόσο, η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη είχε χαρακτηρίσει τα κλουβιά και κάθε πρακτική μακροχρόνιου περιορισμού των παιδιών «ξεκάθαρα παράνομη» πρακτική, «σε απευθείας αντιδιαστολή με την υποχρέωση σεβασμού και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η έκθεση καλούσε την κυβέρνηση να προβεί άμεσα σε βήματα διόρθωσης της κατάστασης, ωστόσο το ρεπορτάζ του BBC καταδεικνύει ότι οι αλλαγές ήταν μόνο επιφανειακές. Αναφέρεται ενδεικτικά ότι κάποιες από τις ξύλινες μπάρες έχουν βαφτεί και ότι έχει δημιουργηθεί μία περιοχή με παιχνίδια, αλλά και εκεί ακόμα δεν υπάρχει κάποιος να μιλά με τα παιδιά, τα οποία «κάθονται μόνα στο δωμάτιο πάνω σε πλαστικά χαλάκια και κουνιούνται μπρος-πίσω χαζεύοντας τους τοίχους, ενώ ένας υπάλληλος παρακολουθεί από την πόρτα». Παράλληλα, είναι μόνο ένας νοσηλευτής και ένας βοηθός ανά όροφο, με ευθύνη για πάνω από 20 παιδιά, ενώ δεν υπάρχει και μόνιμος γιατρός στο κέντρο.

Τις νύχτες, δε, όπως μαρτυρά νοσηλεύτρια που δεν δίνει το όνομά της, συχνά υπάρχει ένας νοσηλευτής με τρεις βοηθούς για πάνω από 60 ασθενείς. «Αν προέκυπταν ιατρικά προβλήματα με τα παιδιά, δεν υπήρχε κανείς για να ζητήσω βοήθεια εκτός από τον Θεό», δηλώνει χαρακτηριστικά. Η ίδια θεωρεί τα ξύλινα διαχωριστικά αναγκαία: «Αγωνιστήκαμε για να έχουμε αυτά τα εγκλωβισμένα κρεβάτια για να δίνουμε στα παιδιά περισσότερη ελευθερία. Πριν από αυτό ήταν μονίμως δεμένα χειροπόδαρα στα κρεβάτια τους». Προσθέτει ότι πλέον τα παιδιά έχουν συνηθίσει τις ξύλινες μπάρες και τους αρέσουν.

Ο εθελοντής στο κέντρο γιατρός Γιώργος Γώτης λέει ότι θεωρεί το κέντρο περίθαλψης ένα από τα καλύτερα ιδρύματα για παιδιά με ειδικές ανάγκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Εξηγεί ότι τα ακριβά κρεβάτια με τα ειδικά κλουβιά κατασκευάστηκαν για να προφυλάσσουν τα παιδιά από αυτοτραυματισμούς, με το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό.

Η νέα διευθύντρια του κέντρου Τζίνα Τσουκαλά, που δεν έχει πληρωθεί εδώ και έναν χρόνο, λέει ότι δεν μπορεί να υποβάλει παραίτηση λόγω της υποχρέωσης που αισθάνεται έναντι των παιδιών που διαμένουν εκεί. «Προφανώς δεν θα έπρεπε να έχουμε κλουβιά, αλλά είναι αδύνατο για εμάς να τα καταφέρουμε χωρίς αυτά με τόσο λίγο προσωπικό. Κάποιοι από τους ενοίκους έχουν 
αυτοκαταστροφικές τάσεις ή μπλέκουν σε καβγάδες και έτσι με συμβουλή γιατρού πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτά τα ξύλινα διαχωριστικά. Αλλά τα παιδιά, παρ' όλα αυτά, είναι ελεύθερα να επικοινωνούν και σε κάποιο βαθμό να αλληλεπιδρούν», δηλώνει η κα Τσουκαλά. Σημειώνεται ότι περισσότερα από τα 2/3 των παιδιών που μένουν στο κέντρο περίθαλψης έχουν εγκαταλειφθεί από τους γονείς τους.

Πάντως, εκπρόσωπος διεθνούς οργανισμού για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανθρώπων με νοητική αναπηρία (MDAC) τονίζει στο BBC ότι τα κλουβιά δεν προορίζονται για την προστασία των παιδιών, αλλά του προσωπικού. «Βασίζονται σε ένα μοντέλο φροντίδας που έχει να κάνει με εξαναγκασμό, περιορισμό και πιο εύκολη διαχείριση των ατόμων με αναπηρία, όχι με τη μεταχείρισή τους ως ανθρώπινα όντα με δικαιώματα», λέει ο Στίβεν Άλεν. Προσθέτει ότι ο εγκλεισμός σε ένα κλουβί δημιουργεί ψυχολογικά και ενδεχομένως σωματικά προβλήματα.
Ο οργανισμός MDAC λέει ότι οι μόνες άλλες χώρες που χρησιμοποιούν παρόμοια κλουβιά είναι η Τσεχία και η Ρουμανία. Την ίδια ώρα το ρεπορτάζ του BBC World Service αναφέρεται σε ένα σύγχρονο κέντρο για ανθρώπους με αναπηρία στην Ηλεία, το οποίο όμως είναι άδειο διότι το ελληνικό κράτος δε διαθέτει τα χρήματα για την πρόσληψη προσωπικού.

Η αρμόδια Γενική Γραμματέας στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Έφη Μπέκου, δηλώνει στο BBC ότι υπάρχουν σχέδια βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στο ίδρυμα των Λεχαινών και σε άλλα παρόμοια κέντρα περίθαλψης ανά την Ελλάδα. Αναφέρει δε ότι τα όρια προσλήψεων στο δημόσιο που έχουν επιβληθεί στο πλαίσιο της συμφωνίας με τους διεθνείς πιστωτές της χώρας, σημαίνουν ότι θα ήταν αδύνατη η πρόσληψη επαρκούς αριθμού προσωπικού για το κέντρο περίθαλψης στα Λεχαινά".

πηγή  iefimerida.gr

σχετικά άρθρα:

Παπακώστα: Αναρμόδιο το Υπουργείο Υγείας για τα κλουβιά στα Λεχαινά

The disabled children locked up in cages

Παλαιότερο άρθρο για την παιδική κακοποίηση στα ιδρύματα
http://psi-action.blogspot.gr/2009/05/blog-post.html



ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ "ΑΙΓΙΝΗΤΕΙΟ" - "ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ": Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών εισηγείται περικοπές


 
Αποδοχή των περικοπών στην Υγεία, της έλλειψης προσωπικού και της επιχειρηματικής λειτουργίας των νοσοκομείων ζητά η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών από τις εφορίες των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων «Αιγινήτειο» και «Αρεταίειο».

Με έγγραφό του ο πρύτανης, Θ. Φορτσάκης, εκ μέρους της Συγκλήτου, αναφέρεται στην «οικονομική δυσπραγία» «του Πανεπιστημίου και της χώρας γενικότερα» και ζητά «οργανωτικές και διοικητικές αλλαγές» για την «αποδοτική λειτουργία» και τη «διατήρηση της αυτοδυναμίας τους». Για «την επίτευξη των σκοπών αυτών», «είναι απαραίτητη η αλληλοκάλυψη γειτονικών υπηρεσιών με κοινό αντικείμενο, δεδομένης της αφυπηρέτησης πολλών μελών διοικητικού, νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού».

Η Σύγκλητος ευθυγραμμίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ για απαλλαγή του κράτους από τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, όπως αποτυπώθηκε και στον πρόσφατο νόμο για την αυτοχρηματοδότηση των νοσοκομείων. Νοσοκομεία «αυτοδύναμα» και «αυτοτελή» σημαίνει σταθερά ελάχιστο προσωπικό, εξαντλητική δουλειά, κλειστά κρεβάτια, υποβαθμισμένες υπηρεσίες και πληρωμές για τους ασθενείς.

Στα δυο πανεπιστημιακά νοσοκομεία το κενό στις οργανικές θέσεις είναι μεγαλύτερο της τάξης του 40% καθώς, σύμφωνα με στοιχεία των εφοριών, «την τελευταία δεκαετία δεν έχουν διοριστεί εργαζόμενοι στις θέσεις των αφυπηρετησάντων». «Είναι ενδεικτικό και χαρακτηριστικό το γεγονός ότι υπάρχουν εργαζόμενοι στη Νοσηλευτική, Τεχνική και Γενικών Καθηκόντων εργασία, οι οποίοι για τις ανάγκες της υπηρεσίας εργάζονται αντί για 5 ημέρες, 6 ή 7» και «η υπηρεσία οφείλει δεδουλευμένα ρεπό που αντιστοιχούν σε δεκάδες ημέρες, έως και εκατό. Παρεμφερή φαινόμενα θα μπορούσαν να αναφερθούν και στις άλλες ομάδες εργαζομένων».

«Τα κενά "καλύπτονται" με εντατικοποίηση της δουλειάς μας. Τον τελευταίο καιρό στο Αρεταίειο δεν λειτουργούν δυο κλινικές λόγω έλλειψης προσωπικού, καθώς οι θέσεις "καλύπτονταν" με νοσηλευτές που είχε "χορηγήσει" η Εθνική Τράπεζα!», σημειώνει η Επιτροπή Αγώνα του ΠΑΜΕ σε «Αιγινήτειο» - «Αρεταίειο».

Τέλος, η Σύγκλητος ζητά από τις Διοικήσεις και τους Συλλόγους των εργαζομένων «να δείξουν προσαρμοστική δυνατότητα, ώστε να μην αναγκαστούμε να αποδεχτούμε λύσεις που θα διακυβεύσουν την αυτοτέλεια των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων».

«Η Σύγκλητος μας λέει αυτά είναι τα δεδομένα: Θα είστε χωρίς προσωπικό, η δουλειά θα είναι εξαντλητική από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Μας ζητά να συναινέσουμε στο νοσοκομείο που θα ψάχνει να βρει τρόπους χρηματοδότησης, με κλινικές κλειστές που λείπουν από τους ασθενείς. Πώς θα επιτευχθεί η αυτοχρηματοδότηση και η αυτοτέλεια; 

Μήπως με συμφωνίες με επιχειρηματικούς ομίλους για έρευνες, με ΣΔΙΤ και με κακοπληρωμένους εργαζόμενους και επιστήμονες χωρίς σταθερή δουλειά; Εμείς παλεύουμε μαζί με τους ασθενείς για νοσοκομεία ανοιχτά στο λαό χωρίς να πληρώνει, με προσωπικό μόνιμο με σταθερή εργασία, με αξιοπρεπείς συνθήκες και μισθούς», τονίζει η Επιτροπή Αγώνα του ΠΑΜΕ.

Πηγή: 902.GR

Τι ήταν τελικά η Χούντα;


αναδημοσίευση από http://www.antinazizone.gr


Με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δημοσιεύουμε παλαιότερο άρθρο του Antinazi Zone για το καθεστώς της Χούντας. 

Tου Πάρη Μακρίδη

Η 39η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πλησιάζει και, ειδικά φέτος, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Από τη μια, η πλήρης απαξίωση του αστικού-κοινοβουλευτικού πολιτικού σκηνικού οδηγεί μερικούς, ελαφρά τη καρδία και χωρίς συγκεκριμένη γνώση, να λένε «μια χούντα μας χρειάζεται».

Από την άλλη, η άνοδος της Χρυσής Αυγής και της εθνικιστικής της προπαγάνδας, η οποία σε μεγάλο βαθμό αποτελεί αποθέωση της επταετίας, μας φέρνει αντιμέτωπους με την ανάγκη να δούμε τι ακριβώς ήταν το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Η οικονομική «προκοπή» στη Χούντα

Σε προεκλογική συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στα Μέγαρα στις 7 Ιούνη, ο Μιχαλολιάκος περήφανα ανέφερε ότι «ο τόπος είδε προκοπή μόνο επί Γεωργίου Παπαδόπουλου και 21ης Απριλίου»[1].

Η συμπάθεια της νεοναζιστικής συμμορίας για το στρατιωτικό καθεστώς δεν είναι κρυφή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα ψηφοδέλτιά της για τις εκλογές της 6ης Μάη ανακοινώθηκαν στις 21 Απρίλη. Το Σεπτέμβρη του 1984 ο Νίκος Μιχαλολιάκος διορίστηκε από τον ίδιο τον Παπαδόπουλο ως επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ, από την οποία αποχώρησε επτά μήνες μετά κατηγορώντας το κόμμα του δικτάτορα ως… φιλοαμερικάνικο, φιλοϊσραηλινό και όχι αρκετά ναζιστικό[2]!


Ας δούμε όμως τα φοβερά «επιτεύγματα» της περιόδου των Συνταγματαρχών. Είναι αλήθεια ότι την περίοδο 1967-1973 οι αριθμοί ως ένα βαθμό ευημερούσαν: η οικονομία γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, η οποία κυμάνθηκε στο 5,7% και πάνω και σε κάποιες χρονιές έφτασε και το 11,6%, η ανεργία μειώθηκε από το 4,4% στο 2% και το ΑΕΠ της χώρας υπερδιπλασιάστηκε[3]. Βέβαια ανάπτυξη, με την έννοια των θετικών ρυθμών, είχαμε και τη δεκαετία του ’90 και του 2000 μέχρι την κρίση του 2008. Και η Κίνα έχει και έχει τεράστιους ρυθμούς ανάπτυξης αλλά οι εργαζόμενοι δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες και με μισθούς πείνας. Η ανάπτυξη στον καπιταλισμό είναι ανάπτυξη για το κεφάλαιο. Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν αλλά αυτό δεν μεταφράζεται και σε βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων. «Σκαλίζοντας» την ανάπτυξη αυτή λοιπόν, βλέπουμε την πραγματικότητα, η οποία επιδεινώθηκε από τη διεθνή οικονομική κρίση των αρχών της δεκαετίας του 1970. Μια πραγματικότητα όξυνσης των ταξικών ανισοτήτων και τεράστιας κερδοφορίας για τους καπιταλιστές!

Το 1974 το 20% των πλουσιότερων Ελλήνων κατέχει το 47,9% του συνολικού πλούτου ενώ το φτωχότερο 20% το 3,1%! Παράλληλα ο πληθωρισμός ανεβαίνει συνεχώς και φτάνει το 15,55% το 1973. Από την άλλη βέβαια τα επιχειρηματικά κέρδη εκτινάσσονται, καθώς η απουσία ανεξάρτητου συνδικαλισμού οδηγεί σε καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων. Το 1973 το μέσο ποσοστό των ακαθάριστων κερδών φτάνει το 45% του παγίου κεφαλαίου, ποσοστό που έφτανε το 12% πριν την επιβολή της χούντας και δεν ξεπερνούσε το 8% στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες!

Την ίδια στιγμή τα δημόσια οικονομικά χειροτερεύουν διαρκώς. Το δημόσιο χρέος από 31,5 δισ. δραχμές το 1967 φτάνει στα 91 δισ. το 1974 ενώ και η δαπάνη για την εξυπηρέτηση του χρέους αυξήθηκε από 2,5 δισ. δραχμές το 1966 στα 10 δισ. το 1973[4].

Χούντα η… «αδιάφθορη»


Ο κυριότερος μύθος που κυκλοφορεί σχετικά με τη Χούντα είναι ότι αποτέλεσε μια εποχή όπου τα σκάνδαλα και η διαφθορά απουσίαζαν από τον πολιτικό βίο. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ψευδές από αυτό!

Η διαπλοκή και η διαφθορά της σημερινής εποχής μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά στις απίστευτες κομπίνες του χουντικού καθεστώτος.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε το καθεστώς ήταν η νομοθέτηση της αύξησης του μισθού των Υπουργών και των Υφυπουργών (από 22.000 σε 35.000 δραχμές) και ο διπλασιασμός του μισθού του πρωθυπουργού-δικτάτορα (από 23.600 σε 45.000 δραχμές)!

Παράλληλα φρόντισαν να εξασφαλίσουν και τη μελλοντική τους ασυλία καθώς με το νόμο «Περί ευθύνης Υπουργών» (Ν.Δ 802 στις 30/12/1970) δίωξη σε Υπουργό ή Υφυπουργό μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των συναδέλφων του ενώ όλα τα εγκλήματα που έγιναν (ή θα γίνονταν) μέχρι τη σύγκληση της επόμενης Βουλής (όποτε κι αν γινόταν αυτή) θεωρούνταν παραγραμμένα!

Αλλά και στο «βόλεμα ημετέρων» οι χουντικοί ήταν αποτελεσματικοί. Ο Νικόλαος Μακαρέζος (εκ των πρωτεργατών του πραξικοπήματος) διόρισε Υπουργό Γεωργίας και αργότερα Βορείου Ελλάδος τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου.
- Ο Ιωάννης Λαδάς, διοικητής ΕΑΤ-ΕΣΑ, έκανε τον έναν του ξάδερφο διοικητή της ΑΣΔΕΝ (Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων) και τον άλλον Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

- Ο γαμπρός του Παττακού Ανδρέας Μεϊντάσης ανέλαβε (εντελώς «αξιοκρατικά») δουλειές για το Δήμο Αθηναίων, συνολικού ύψους 1,109 δισ. δραχμών.

- Αλλά και ο ίδιος ο δικτάτορας φρόντισε να βολέψει τα αδέρφια του, κάνοντας τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ και το Χαράλαμπο Γ.Γ. του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και γεμάτες τσέπες…

Το δόγμα του στρατιωτικού καθεστώτος ήταν το περίφημο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Είδαμε πως οι δικτάτορες τίμησαν τις οικογένειές τους βολεύοντας αδέρφια, ξαδέρφια και κουνιάδους σε διάφορες θέσεις. Δεν θα μπορούσαν να αφήσουν παραπονεμένη και την Εκκλησία.

Το Δεκέμβρη του 1968 αποφάσισαν να ανεγερθεί ένας μεγαλοπρεπής ναός του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια. Ο ναός όμως δεν χτίστηκε ποτέ καθώς οι τρεις διαγωνισμοί που έγιναν δεν κατέληξαν πουθενά. Αλλά βέβαια η ευκαιρία για διασπάθιση του δημόσιου χρήματος δεν χάθηκε. Το Ειδικό Ταμείο που είχε δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό είχε συγκεντρώσει 453,3 εκατ. δραχμές. Από αυτά τα 406 εκατ. έκαναν «φτερά»! Κι έτσι το έργο έμεινε στα χαρτιά, αφού ούτε χώρος υπήρχε, ούτε σχέδια, ούτε (πλέον) χρήματα! Όμως οι τσέπες των δικτατόρων γέμισαν.

Το σκάνδαλο των κρεάτων

Περίφημο είναι επίσης και το «σκάνδαλο των κρεάτων». Ο Υφυπουργός Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλος και ο Ζαφείριος Παπαμιχαλόπουλος (διευθυντής του εν λόγω Υπουργείου) κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν για δωροδοκία με στόχο τη μονοπωλιακή παραχώρηση δικαιωμάτων εισαγωγής κρέατος, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών. Το σκάνδαλο είχε πολλές πτυχές. Σε μία από αυτές ενεπλάκη και ο Παττακός ο οποίος έδωσε διαταγή να καταναλωθούν όσον το δυνατόν γρηγορότερα τα σαπισμένα κρέατα που είχαν εισαχθεί από την Αργεντινή και είχαν μείνει αδιάθετα.

Χαρακτηριστικά για τη διαφθορά του καθεστώτος είναι τα λόγια του εκδότη της ακροδεξιάς και φιλοχουντικής εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωνσταντόπουλο, ο οποίος μετά από μισό χρόνο από το πραξικόπημα μιλούσε (σε επιστολή του προς τον Καραμανλή) για «μία νέο-φαυλοκρατία» και για «ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής».

Διαπλοκή με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το μεγάλο κεφάλαιο

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν ήταν φιλολαϊκό, που έκανε έργα και δρόμους για το λαό. Αντιθέτως, εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και ήταν με χίλια δυο νήματα δεμένο με αυτό. Είδαμε πιο πάνω ότι η κατάργηση του συνδικαλισμού και το τσάκισμα της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος αύξησε την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η διαπλοκή και η σχέση της χούντας με τους καπιταλιστές όμως δεν σταματά εδώ. Το στρατιωτικό καθεστώς φρόντιζε συνεχώς να υπηρετεί πιστά τα αφεντικά του, τους Έλληνες και ξένους καπιταλιστές δηλαδή.

Ένα μήνα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους συνταγματάρχες, υπογράφεται σύμβαση με την εταιρεία Litton με σκοπό την προσέλκυση επενδύσεων ύψους 840 εκατ. δολαρίων για 12 χρόνια. Το δημόσιο έδωσε προκαταβολή για το έργο της εταιρίας ύψους 1,2 εκατ. δολαρίων, ενώ ανέλαβε να καλύψει όλα της τα έξοδα, δίνοντάς της παράλληλα 11% ως ποσοστό κέρδους και 2% προμήθεια από κάθε επένδυση που θα έφερνε. Τι έκανε λοιπόν η Litton; Απολύτως τίποτα! Δεν έφερε καμιά επένδυση. Το μόνο που έκανε ήταν να δηλώνει… έξοδα έτσι ώστε να παίρνει λεφτά! Το 1969 η σύμβαση διεκόπη αλλά η Litton πήρε κανονικά τα προβλεπόμενα κέρδη από μια δουλειά που δεν έκανε!!

Το 1969 ο Μακαρέζος υπογράφει με τον Αμερικάνο εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας Οδού. Το κόστος του έργου υπολογίστηκε στα 150 εκατ. δολάρια, εκ των οποίων 45 θα έβαζε το ελληνικό δημόσιο, τα 80 θα καλύπτονταν με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ενώ παράλληλα εξασφαλίζονταν από το κράτος και τα δάνεια του εργολάβου! Ο Μακντόναλντ πήρε 4,5 εκατ. δολάρια ως προκαταβολή ενώ η αμοιβή του ορίστηκε στο 14% επί των εξόδων. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο Μακντόναλντ ανέλαβε μόνο… τα σχέδια και τις μελέτες του έργου, η υλοποίηση του οποίου ανατέθηκε σε Έλληνες υπεργολάβους. Αν τα 150 εκατ. δεν επαρκούσαν για να φτιαχτεί η Εγνατία θα μπορούσε είτε να βρει επιπλέον χρηματοδότηση είτε να φτιάξει ό,τι φτιάξει και να φύγει. Και επειδή ο Μακντόναλντ δεν ήταν χαζός, με μηδενικά έξοδα και ρίσκο, τσέπωσε τα χρήματα της προκαταβολής και άλλα 33,4 εκατ. δολάρια από τα ελληνικά ομόλογα και έφυγε.

Ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των δικτατόρων είχε ο Ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας Τομ Πάππας. Το 1972 η χούντα απάλλαξε τον Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε για την κατασκευή έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων ενώ το 1968 του είχε δοθεί η άδεια για την κατασκευή εργοστασίων της Coca-Cola, αίτημα που είχε απορριφθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως ανταγωνιστικό προς τις εγχώριες βιομηχανίες αναψυκτικών. Ένας προσωπάρχης του Πάππας μάλιστα, ο Παύλος Τοτόμης, είχε διοριστεί ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Ο Πάππας, ένθερμος υποστηρικτής του Νίξον, έχοντας διασυνδέσεις με το στρατοκρατικό καθεστώς στην Ελλάδα, κατάφερε να εξασφαλίσει από τα δημόσια ταμεία… 549.000 δολάρια για την εκστρατεία του ρεπουμπλικάνου υποψήφιου!

Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης….

Η διαπλοκή των συνταγματαρχών υπήρξε μεγάλη και με το ελληνικό κεφάλαιο. Οι σχέσεις τους με τους Έλληνες καπιταλιστές (Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης κλπ) ήταν στενές, σε σημείο μάλιστα που καθένας από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος να έχει «υιοθετήσει» και έναν από αυτούς! Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ο Παπαδόπουλος έμενε σε βίλα στο Λαγονήσι ιδιοκτησίας Αριστοτέλη Ωνάση! Η διαμάχη μεταξύ των ντόπιων καπιταλιστών για το 3ο διυλιστήριο προκάλεσε ρήγματα στην κυβέρνηση, γιατί καθένα από τα μέλη της ήθελε να το δώσει στον «προστατευόμενό» του. Τελικά το 1972 το 3ο  διυλιστήριο δόθηκε στον Ανδρεάδη και το Λάτση και το 4ο στο Βαρδινογιάννη. Ανάλογες ύποπτες συμβάσεις υπήρξαν και για την κατασκευή του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη και για την εγκατάσταση της Νεστλέ στην Ελλάδα. Για να εξυπηρετήσει καλύτερα και άμεσα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, η χούντα είχε νομοθετήσει ήδη από τον Αύγουστο του 1967 ότι οι προσφορές για επενδύσεις πρέπει να κρίνονται εντός 8 ημερών. Αυτό ουσιαστικά έδινε τη δυνατότητα στους δικτάτορες να αποφασίζουν κατά το δοκούν σε ποιους και με ποιους όρους θα παραχωρούν μερίδα της «πίτας»[5].

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου: μύθος ή πραγματικότητα;

Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο στην ιδεολογική προπαγάνδα της ακροδεξιάς είναι τα θύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. «Μύθος», «προπαγάνδα της κόκκινης χούντας», «παραμύθι» είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν τα νεοναζιστικά αποβράσματα, αμφισβητώντας με αυτόν τον τρόπο τον ηρωισμό του λαού στην εξέγερση που έφερε τη χούντα μια ανάσα από την πτώση.

Πρόσφατα μάλιστα η τοπική οργάνωση της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα έβγαλε προκλητικά αφισάκια με τίτλο «Όχι στο παραμύθι του Πολυτεχνείου, όχι στους ψεύτικους νεκρούς» και «Πολυτεχνείο, ζητούνται νεκροί, ο ευρών αμοιφθήσεται»[6]. Αυτό που δεν συγχωρούν στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου είναι ότι έβαλαν τις βάσεις για την πτώση ενός καθεστώτος που θαυμάζουν και θέλουν να επιβάλουν στη χώρα.

Όμως αρέσει δεν αρέσει σε μερικούς, οι νεκροί του τριημέρου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (15-17 Νοέμβρη) είναι μια πραγματικότητα. Η πρώτη επίσημη καταγραφή αυτών των νεκρών έγινε τον Οκτώβρη του 1974. Τότε ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς, το πόρισμα του οποίου έκανε λόγο για 18 «πλήρως βεβαιωθέντες» νεκρούς και άλλους 16 «βασίμως προκύπτοντες»[7]. Από τότε πολλοί μίλησαν για το θέμα είτε ανεβάζοντας είτε κατεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών.

Το 2002 όμως ξεκίνησε από το Εθνικό ίδρυμα Ερευνών, μια έρευνα που φιλοδοξούσε να ξεκαθαρίσει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, συγκεντρώνοντας τεκμήρια και μαρτυρίες. Σύμφωνα λοιπόν με την πολυετή αυτή έρευνα (με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα Νοεμβρίου 1973») προκύπτει ότι οι ταυτοποιημένοι και πλήρως επιβεβαιωμένοι νεκροί της εξέγερσης είναι 24, ενώ ερευνώνται άλλες 30 περιπτώσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι φοιτητές και μαθητές. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι βεβαιωμένοι τραυματίες του τριημέρου ανέρχονται στους 1.103, στους οποίους όμως πρέπει να προστεθεί και «ανεξακρίβωτον πλήθος ετέρων πολιτών», οι οποίοι «ή ιατρών, ή ενοσηλευοντο οίκει, ή και ουδαμού προς νοσηλεία κατέφυγον, φοβούμενοι προφανώς δυσάρεστους δι’ αυτούς ή τας οικογενείας των εξελίξεις», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Τσεβάς στο πόρισμα του 1974[8].

Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία είναι τα εξής: υπήρξαν 5.000 διαδηλωτές μέσα στο ίδρυμα, 10.000 στην άμεση περίμετρο και 100.000 σε διάσπαρτες διαδηλώσεις. Οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν 24.000 φυσίγγια, η φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξης έριξε 2.192 φυσίγγια και οι στρατιώτες 300.000 φυσίγγια[9].

Ποιον εξυπηρετούσε η Χούντα;

Τα παραπάνω μας δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα για το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου. Για να απαντήσουμε στο ερώτημα του τίτλου της ενότητας, πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώθηκε το πραξικόπημα.

Η περίοδος 1965-1967 ήταν μια διετία κυβερνητικής αστάθειας. Αδύναμες κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη και το Παλάτι παρενέβαινε διαρκώς στις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά ο πιο σημαντικός παράγοντας των εξελίξεων από το 1960 και μετά ήταν η αλματώδης άνοδος της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Τον Ιούλη του 1965 οι μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στις παρεμβάσεις του βασιλιά τρομοκρατούν το κατεστημένο που βλέπει ότι παρά το τρομοκρατικό καθεστώς που είχε στήσει από τον Εμφύλιο και μετά με διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις και εξορίες, το κίνημα δεν τα βάζει κάτω. Η αστάθεια που προκύπτει και η αδυναμία του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού να ανακόψει τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και τον αγώνα του για δημοκρατικές ελευθερίες, κάνει την επιβολή μιας χούντας απαραίτητη για το μεγάλο ελληνικό κεφάλαιο και τους ξένους ιμπεριαλιστές προστάτες του. Γι’ αυτό το λόγο η άρχουσα τάξη παίζει το «χαρτί» της δικτατορίας, ως το μέσο με το οποίο θα προωθούσαν πιο άμεσα και αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους και θα συνέτριβαν την εργατική αντίσταση. Ήταν κι αυτή μια διακυβέρνηση των καπιταλιστών, μια διακυβέρνηση που αντανακλούσε την ανάγκη τους για ένα αυταρχικό καθεστώς που θα προωθούσε «σταθερά» και χωρίς «κοινωνικές αναταράξεις» τις δικές τους επιδιώξεις. Η Χούντα λοιπόν ήταν όπλο στα χέρια του συστήματος και όχι ένα καθεστώς που υποτίθεται ότι εναντιώθηκε στο σάπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Και πως θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο αφού είχε την ανοιχτή στήριξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού; Είναι γνωστό ακόμα και στις πέτρες ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μέσω των μυστικών τους υπηρεσιών έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στην υποκίνηση και επιτυχία του απριλιανού πραξικοπήματος. Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν σχεδόν αμέσως τη νέα διακυβέρνηση και οι σχέσεις μεταξύ Νίξον και Χούντας ήταν εξαιρετικές, πράγμα που αποδεικνύει και η επίσκεψη του ελληνοαμερικάνου αντιπροέδρου Σπύρου Άγκνιου τον Οκτώβρη του 1971.

Κύπρος

Αφήσαμε για τελευταίο την εμπλοκή της χούντας στην πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, πράγμα που αποτέλεσε και το «κύκνειο άσμα» της. Η προσπάθεια του δικτατορικού καθεστώτος να ανατρέψει πραξικοπηματικά τον πρόεδρο της κυπριακής δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, έδωσε τη δυνατότητα στο τουρκικό στρατοκρατικό κατεστημένο να βρει την ευκαιρία που έψαχνε για να οργανώσει επέμβαση/εισβολή στο νησί.

Με τη στήριξη ή την ανοχή των Αμερικάνων και Βρετανών ιμπεριαλιστών, τον Ιούλη του 1974 οργανώθηκε η απόβαση στην Κύπρο, με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα να βρίσκονται στη χώρα τουρκικά στρατεύματα, που αφαιρούν τη δυνατότητα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να ζήσουν ειρηνικά μαζί.

Αυτή η μαύρη σελίδα στην ιστορία των λαών και των δύο χωρών μας διδάσκει ένα πράγμα: Φορώντας το «μανδύα» του πατριώτη, οι εθνικιστές προωθούν τα πιο βρώμικα και επιθετικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και τελικά προκαλούν τις πιο μεγάλες εθνικές καταστροφές. Για τους λαούς ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από πηγή δυστυχίας, ξεριζωμών και φτώχειας.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Τα ονόματα των νεκρών της εξέγερσης. Γιατί λαός που ξεχνά (ή δεν μαθαίνει) την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει…

1. Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
2. Διομήδης Κομνηνός (ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
3. Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
4.Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
5.Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
6.Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
7.Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
8.Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
9.Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
11. Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
12. Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
15. Γεώργιος Γερτζίδης (ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
16. Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
17. Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
20. Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
22. Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
23. Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
24. Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών)




Σημειώσεις

[1]http://news247.gr/eidiseis/politiki/mixaloliakos_o_topos_eide_prokoph_mono_apo_ton_g_papadopoylo.1807578.html
[2]
 Δημήτρης Ψαρράς, Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα, 2012, σελίδες 47-51[3] Σε αυτή τη μείωση της ανεργίας έπαιξε σημαντικό ρόλο το τεράστιο μεταναστευτικό κύμα προς της βόρειες ευρωπαϊκές χώρες.[4] Για την οικονομία την εποχή της χούντας:
α) Άρθρο του Σπύρου Σακελλαρόπουλου «Στρατός και καθεστώς της 21ης Απριλίου», περιοδικό «Θέσεις», τεύχος 115 (Απρίλη-Ιούνη 2011) στο
http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1145&Itemid=29β) Τα παραμύθια Κασιδιάρη-Μιχαλολιάκου για την οικονομική «προκοπή» της χούντας, άρθρο του Διονύση Ελευθεράτου στο http://www.iefimerida.gr/news/54544/τα-παραμύθια-κασιδιάρη-–-μιχαλολιάκου-για-την-«οικονομική-προκοπή»-της-χούντας[5] Τα στοιχεία από τρία αφιερώματα:
α) Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «εθνοσωτηρίου»: Επτά χρόνια αρπαχτή, αφιέρωμα του «Ιού» στο
http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm
β) «Λαμόγια» στο χακί- Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας, άρθρο του Διονύση Ελευθεράτου στο http://www.iefimerida.gr/news/46961/«λαμόγια»-στο-χακί-τα-απίστευτα-σκάνδαλα-της-χούνταςγ) Οι γέροι της δικτατορίας, αφιέρωμα του «Ιού» στοhttp://www.iospress.gr/ios1996/ios19961117b.htm
[6]
 http://www.enikos.gr/society/96522,Xrysh_Aygh_gia_Polytexneio.html
[7]
 Ολόκληρο το πόρισμα Τσεβά εδώ:http://www.vrahokipos.net/old/history/gr/polytexneio/Tsevas.htm
[8]
 Οι νεκροί και οι τραυματίες του Πολυτεχνείου στοhttp://thenetwar.com/2009/11/i-nekri-ke-i-travmaties-tou-politechniou/[9] http://www.chiosnews.com/cn111631742AM.asp